'The Plague': survival of the fittest tijdens een meedogenloos waterpolokamp vol pestgedrag (2025)
Groepsdruk en zelfacceptatie krijgen een duistere lading in deze sterk geacteerde coming-of-agefilm.
Regie: Charlie Polinger | Scenario: Charlie Polinger | Cast: Everett Blunck (Ben), Kayo Martin (Jake), Joel Edgerton (Daddy Wags), Kenny Rasmussen (Eli), Lucas Adler (Logan), e.a. | Speelduur: 98 minuten | Jaar: 2025
Het is treffend dat de Nederlandse distributeur de release van The Plague heeft uitgesteld tot vlak voor de Week tegen Pesten. Van 21 tot en met 25 september besteedt vooral het onderwijs veel aandacht aan de impact van pestgedrag. Fragmenten uit het speelfilmdebuut van Charlie Polinger zouden in aanverwante lespakketten zeker niet misstaan. De film gebruikt genre-elementen doeltreffend om de wrede sociale dynamiek binnen een groep sportende kinderen te verbeelden.
Pakweg zeventig jaar na de release van Lord of the Flies (het zal wel toeval zijn dat The Plague op precies dezelfde datum uitkomt als de roman uit 1954), verschijnen geregeld verhalen die het sombere mensbeeld van de schrijver spiegelen. Precies zoals kinderen elkaar in de moderne klassieker de maat nemen op een onbewoond eiland, speelt een pestkop in The Plague een gemeen spel met een buitenstaander in zijn waterpoloteam. Het zomerkamp waarop de jonge pubers eigenlijk aan hun teamgeest moeten werken, wordt zo een arena waarin het recht van de sterkste geldt.
Prikkelend aan de introductie van de personages is dat we de schuchtere hoofdpersoon Ben niet meteen als een complete buitenstaander leren kennen. De jongen is een van de stilste kinderen in de groep, maar wordt niet op voorhand afgewezen. De wrede glimlach om de lippen van Jake, de alfa van de groep, zet Ben wel onder druk om zijn betrokken, empathische kant te verloochenen. Diens vrees om anders zélf buiten de boot te vallen, is begrijpelijk en voelbaar.
Jake en de kinderen die met hem meelopen richten hun pestgedrag op Eli, een minder afgetrainde jongen die aan een mysterieuze, niet-gespecificeerde huidziekte lijdt. Jake noemt de aandoening 'the plague' en vespreidt de fabel dat contact met Eli een besmettingsrisico vormt. Het demoniseren van de jongen gaat zo ver dat Ben vroeg of laat kleur zal moeten bekennen: neemt hij het voor hem op of blijft hij medeplichtig aan het leed dat Eli wordt aangedaan?
The Plague is op zijn sterkst in het middenstuk, als zelfs de sportleraar van de jongens totaal niet bij machte blijkt om Jake tot de orde te roepen. In plaats daarvan krijgt Ben een schrijnende peptalk die zich totaal niet verhoudt tot de ernst van de situatie, terwijl Eli (vanuit het oogpunt van zijn pesters) vogelvrij blijft.
Het is jammer dat de spanningen tussen de pubers, die aanvankelijk onderhuids blijven, richting de slotakte verder in extremen worden doorgetrokken. Aan de ene kant past deze dramatische overdosis bij de genre-insteek van The Plague (met knipogen naar bijvoorbeeld Carrie en Let the Right One In), met bodyhorror als belangrijkste component. Aan de andere kant lijkt Eli's ontsporing onbedoeld het vooroordeel van zijn pesters te bevestigen: hij is gevaarlijk.
Ben is op papier een veel gelaagder personage dan Jake, maar Everett Blunck komt opvallend minder overtuigend over dan Kayo Martin. De pestkop steelt ironisch genoeg de show. The Plague weet zijn thematiek goed uit te drukken, maar verrast of onderscheidt zich nergens; vooral door de herkenbare genre-inslag doet het debuut om de haverklap aan andere films en series denken.
De fraaie extatische dansscène aan het eind heeft veel weg van de virale choreografie van Jenna Ortega in de hitserie Wednesday: bij uitstek een serie over de spanning tussen 'anders zijn' en toebehoren. De ontlading die bij Ben vrijkomt, garandeert niet dat hij in de toekomst door iedereen zal worden geaccepteerd en omarmd. Het laat alleen zien dat hij dat oordeel niet langer angstig afwacht.
Het is treffend dat de Nederlandse distributeur de release van The Plague heeft uitgesteld tot vlak voor de Week tegen Pesten. Van 21 tot en met 25 september besteedt vooral het onderwijs veel aandacht aan de impact van pestgedrag. Fragmenten uit het speelfilmdebuut van Charlie Polinger zouden in aanverwante lespakketten zeker niet misstaan. De film gebruikt genre-elementen doeltreffend om de wrede sociale dynamiek binnen een groep sportende kinderen te verbeelden.
Pakweg zeventig jaar na de release van Lord of the Flies (het zal wel toeval zijn dat The Plague op precies dezelfde datum uitkomt als de roman uit 1954), verschijnen geregeld verhalen die het sombere mensbeeld van de schrijver spiegelen. Precies zoals kinderen elkaar in de moderne klassieker de maat nemen op een onbewoond eiland, speelt een pestkop in The Plague een gemeen spel met een buitenstaander in zijn waterpoloteam. Het zomerkamp waarop de jonge pubers eigenlijk aan hun teamgeest moeten werken, wordt zo een arena waarin het recht van de sterkste geldt.
Prikkelend aan de introductie van de personages is dat we de schuchtere hoofdpersoon Ben niet meteen als een complete buitenstaander leren kennen. De jongen is een van de stilste kinderen in de groep, maar wordt niet op voorhand afgewezen. De wrede glimlach om de lippen van Jake, de alfa van de groep, zet Ben wel onder druk om zijn betrokken, empathische kant te verloochenen. Diens vrees om anders zélf buiten de boot te vallen, is begrijpelijk en voelbaar.
Jake en de kinderen die met hem meelopen richten hun pestgedrag op Eli, een minder afgetrainde jongen die aan een mysterieuze, niet-gespecificeerde huidziekte lijdt. Jake noemt de aandoening 'the plague' en vespreidt de fabel dat contact met Eli een besmettingsrisico vormt. Het demoniseren van de jongen gaat zo ver dat Ben vroeg of laat kleur zal moeten bekennen: neemt hij het voor hem op of blijft hij medeplichtig aan het leed dat Eli wordt aangedaan?
The Plague is op zijn sterkst in het middenstuk, als zelfs de sportleraar van de jongens totaal niet bij machte blijkt om Jake tot de orde te roepen. In plaats daarvan krijgt Ben een schrijnende peptalk die zich totaal niet verhoudt tot de ernst van de situatie, terwijl Eli (vanuit het oogpunt van zijn pesters) vogelvrij blijft.
Het is jammer dat de spanningen tussen de pubers, die aanvankelijk onderhuids blijven, richting de slotakte verder in extremen worden doorgetrokken. Aan de ene kant past deze dramatische overdosis bij de genre-insteek van The Plague (met knipogen naar bijvoorbeeld Carrie en Let the Right One In), met bodyhorror als belangrijkste component. Aan de andere kant lijkt Eli's ontsporing onbedoeld het vooroordeel van zijn pesters te bevestigen: hij is gevaarlijk.
Ben is op papier een veel gelaagder personage dan Jake, maar Everett Blunck komt opvallend minder overtuigend over dan Kayo Martin. De pestkop steelt ironisch genoeg de show. The Plague weet zijn thematiek goed uit te drukken, maar verrast of onderscheidt zich nergens; vooral door de herkenbare genre-inslag doet het debuut om de haverklap aan andere films en series denken.
De fraaie extatische dansscène aan het eind heeft veel weg van de virale choreografie van Jenna Ortega in de hitserie Wednesday: bij uitstek een serie over de spanning tussen 'anders zijn' en toebehoren. De ontlading die bij Ben vrijkomt, garandeert niet dat hij in de toekomst door iedereen zal worden geaccepteerd en omarmd. Het laat alleen zien dat hij dat oordeel niet langer angstig afwacht.
