'Paradijs': Nederlands-Vlaamse actiethriller over de bestorming van een flatgebouw is een helse beproeving (2026)
Dit slappe aftreksel komt op geen enkele manier in de buurt van inspiratiebron 'The Raid'.
Regie: Bob Colaers | Scenario: Saïd Boumazoughe, Sven Huybrechts, Salahdine Ibnou Kacemi | Cast: Saïd Boumazoughe (Suleyman), Achmed Akkabi (Prince), Clara Cleymans (Yasmine), Soroush Helali (Tschuko), Jamal Ben Saddik (De Leeuw), Imanuelle Grives (Nikita), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2026
Voordat de inval in het beruchte flatgebouw 'Paradijs' begint, schiet een politiescherpschutter eerst de twee uitkijkposten bij de ingang door het hoofd. Er worden geen vragen gesteld, ze worden zonder pardon afgemaakt. Dit is echter niet Rio de Janeiro of Jakarta, maar een buitenwijk in een niet bij naam genoemde Vlaamse stad. Inderdaad, het etiket 'realistisch' is zeker niet van toepassing op Paradijs, want waar en wanneer is deze extreme mate van politiegeweld ooit geautoriseerd in de Lage Landen?
Was het gebrek aan realisme het grootste manco aan Paradijs, dan is dat nog overkomelijk. The Raid, waar deze actiethriller overduidelijk op geïnspireerd is, toonde ons ook de meest onmogelijke situaties en capriolen, maar het pareltje van Gareth Evans had zulke sterke personages, bliksemsnelle actie, gefocust plot en rauwe esthetiek dat een potentieel nadeel een voordeel werd. Bijna twee uur lang werd de kijker opgesloten in de helse Indonesische flat en leefde volgens de eigen wetten van de claustrofobische locatie en zijn krankzinnige bewoners. Die onderdompeling bereikt Paradijs op geen enkel moment, hoe hard de makers ook hun best doen.
Saïd Boumazoughe speelt de protagonist Suleyman Akheri, een 'cop killer' die net de gevangenis heeft verlaten en zijn zieke moeder gaat bezoeken in het al genoemde flatgebouw. Sully wil op het rechte pad blijven, maar raakt natuurlijk meteen verstrikt in de krachtmeting tussen de criminelen en de politie. Dat gevecht staat trouwens soms aan, maar even zo vaak op pauze lijken de personages te denken. Terwijl de bommen ontploffen en de mitrailleurs in het trappenhuis ratelen, wordt er door sommigen nog lekker gechilld of een diepgaand gesprek gevoerd. Ook lopen geiten door de gang.
Paradijs slaagt er niet in om een coherente chaos te creëren. De toon van de film springt van melodramatisch naar geforceerd komisch (er is een heuse 'man in de stoel'), van extreme bloederigheid naar overdreven gestileerde, staccato vuistgevechten, en van seksistisch machismo naar nog dubieuzere boodschappen. De film wekt geregeld de indruk dat geweld tegen de politie cool is en dat de wetsdienaars idioten zijn die door deuren heen op burgers schieten.
De actiescènes zijn nog wel aardig gechoreografeerd, maar de situaties en opbouw van de gebeurtenissen missen meestal alle logica. Handlangers van de grote baas dagen de zwaarbewapende SWAT-agenten voor het gebouw uit met stokken en obscene gebaren, waarna plotseling een duo criminelen opduikt dat de wetshandhavers en hun voertuigen doorzeeft met 'pantsermunitie'. De politie besluit dan toch maar het hele zooitje af te schieten. Op papier lijkt dit nog wel aardig, maar als je het voor je ziet gebeuren val je van de ene verbazing in de andere. Wat bezielt die mensen in 's hemelsnaam?
Is er dan geen enkel lichtpuntje? Weten bepaalde acteurs zich misschien nog positief te onderscheiden? In zekere zin wel. De 'mini-bosses' waar Suleyman een voor een mee af moet rekenen (onder wie kickbokser Jamal Ben Saddik in zijn acteerdebuut) hebben lekkere woeste koppen en prima martial-artsskills in huis. En ook Clara Cleymans zet als 'rookie cop' Yasmine een prima rol neer.
Daar tegenover staat de Nederlandse Achmed Akkabi die als eindbaas veel te veel hooi op zijn vork neemt in zijn imitatie van Tony Montana en soortgelijke flamboyante filmgangsters. Uitspraken als "laat de trappen rood kleuren; verhef hun pijn tot kunst" klinken uit Akkabi's mond niet dreigend en episch, maar knullig en plat.
Daarnaast wil het maar niet lukken om mee te leven met de protagonist, want Boumazoughes Suleyman is een problematisch, oppervlakkig personage, dat vooral een speelbal van de omstandigheden lijkt en steeds de verkeerde beslissingen neemt. Ook wordt op geen enkel moment duidelijk waarom Suleyman ooit zo'n beruchte gangster was in de wijk. Hij heeft niet de charismatische uitstraling of manier van doen van een man van de straat, en zijn gevechtsmoves lijken meer op bullshido dan op effectieve bewegingen die daadwerkelijk schade aanrichten.
Cyriel Guds liet met zijn Loverboy-films zien hoe je met beperkte(re) middelen toch een ijzersterke misdaadfilm kunt neerzetten die niet misstaat tussen internationale genregenoten. De juiste dosis geweld, emotie, maatschappelijk engagement en karakterontwikkeling maakt van zijn Nederthrillers een belevenis die Paradijs op geen enkele manier kan evenaren. Het is duidelijk dat regisseur Bob Colaers en het schrijversteam - onder wie hoofdrolspeler Boumazoughe - een actiefilm van Hollywoodproporties probeerden af te leveren (inclusief 'Wilhelm screams'), maar Paradijs dreigt eerder het lachertje van de Benelux te worden.
Voordat de inval in het beruchte flatgebouw 'Paradijs' begint, schiet een politiescherpschutter eerst de twee uitkijkposten bij de ingang door het hoofd. Er worden geen vragen gesteld, ze worden zonder pardon afgemaakt. Dit is echter niet Rio de Janeiro of Jakarta, maar een buitenwijk in een niet bij naam genoemde Vlaamse stad. Inderdaad, het etiket 'realistisch' is zeker niet van toepassing op Paradijs, want waar en wanneer is deze extreme mate van politiegeweld ooit geautoriseerd in de Lage Landen?
Was het gebrek aan realisme het grootste manco aan Paradijs, dan is dat nog overkomelijk. The Raid, waar deze actiethriller overduidelijk op geïnspireerd is, toonde ons ook de meest onmogelijke situaties en capriolen, maar het pareltje van Gareth Evans had zulke sterke personages, bliksemsnelle actie, gefocust plot en rauwe esthetiek dat een potentieel nadeel een voordeel werd. Bijna twee uur lang werd de kijker opgesloten in de helse Indonesische flat en leefde volgens de eigen wetten van de claustrofobische locatie en zijn krankzinnige bewoners. Die onderdompeling bereikt Paradijs op geen enkel moment, hoe hard de makers ook hun best doen.
Saïd Boumazoughe speelt de protagonist Suleyman Akheri, een 'cop killer' die net de gevangenis heeft verlaten en zijn zieke moeder gaat bezoeken in het al genoemde flatgebouw. Sully wil op het rechte pad blijven, maar raakt natuurlijk meteen verstrikt in de krachtmeting tussen de criminelen en de politie. Dat gevecht staat trouwens soms aan, maar even zo vaak op pauze lijken de personages te denken. Terwijl de bommen ontploffen en de mitrailleurs in het trappenhuis ratelen, wordt er door sommigen nog lekker gechilld of een diepgaand gesprek gevoerd. Ook lopen geiten door de gang.
Paradijs slaagt er niet in om een coherente chaos te creëren. De toon van de film springt van melodramatisch naar geforceerd komisch (er is een heuse 'man in de stoel'), van extreme bloederigheid naar overdreven gestileerde, staccato vuistgevechten, en van seksistisch machismo naar nog dubieuzere boodschappen. De film wekt geregeld de indruk dat geweld tegen de politie cool is en dat de wetsdienaars idioten zijn die door deuren heen op burgers schieten.
De actiescènes zijn nog wel aardig gechoreografeerd, maar de situaties en opbouw van de gebeurtenissen missen meestal alle logica. Handlangers van de grote baas dagen de zwaarbewapende SWAT-agenten voor het gebouw uit met stokken en obscene gebaren, waarna plotseling een duo criminelen opduikt dat de wetshandhavers en hun voertuigen doorzeeft met 'pantsermunitie'. De politie besluit dan toch maar het hele zooitje af te schieten. Op papier lijkt dit nog wel aardig, maar als je het voor je ziet gebeuren val je van de ene verbazing in de andere. Wat bezielt die mensen in 's hemelsnaam?
Is er dan geen enkel lichtpuntje? Weten bepaalde acteurs zich misschien nog positief te onderscheiden? In zekere zin wel. De 'mini-bosses' waar Suleyman een voor een mee af moet rekenen (onder wie kickbokser Jamal Ben Saddik in zijn acteerdebuut) hebben lekkere woeste koppen en prima martial-artsskills in huis. En ook Clara Cleymans zet als 'rookie cop' Yasmine een prima rol neer.
Daar tegenover staat de Nederlandse Achmed Akkabi die als eindbaas veel te veel hooi op zijn vork neemt in zijn imitatie van Tony Montana en soortgelijke flamboyante filmgangsters. Uitspraken als "laat de trappen rood kleuren; verhef hun pijn tot kunst" klinken uit Akkabi's mond niet dreigend en episch, maar knullig en plat.
Daarnaast wil het maar niet lukken om mee te leven met de protagonist, want Boumazoughes Suleyman is een problematisch, oppervlakkig personage, dat vooral een speelbal van de omstandigheden lijkt en steeds de verkeerde beslissingen neemt. Ook wordt op geen enkel moment duidelijk waarom Suleyman ooit zo'n beruchte gangster was in de wijk. Hij heeft niet de charismatische uitstraling of manier van doen van een man van de straat, en zijn gevechtsmoves lijken meer op bullshido dan op effectieve bewegingen die daadwerkelijk schade aanrichten.
Cyriel Guds liet met zijn Loverboy-films zien hoe je met beperkte(re) middelen toch een ijzersterke misdaadfilm kunt neerzetten die niet misstaat tussen internationale genregenoten. De juiste dosis geweld, emotie, maatschappelijk engagement en karakterontwikkeling maakt van zijn Nederthrillers een belevenis die Paradijs op geen enkele manier kan evenaren. Het is duidelijk dat regisseur Bob Colaers en het schrijversteam - onder wie hoofdrolspeler Boumazoughe - een actiefilm van Hollywoodproporties probeerden af te leveren (inclusief 'Wilhelm screams'), maar Paradijs dreigt eerder het lachertje van de Benelux te worden.
