Regie: Noël Loozen | Scenario: Noël Loozen, Wessel van Wanrooij, Douwe Nagelmaker | Cast: Fred Goessens (Sjef), Michiel Kerkbosch (Ber), Erik de Jong (Wum), Twan (Dries Smits), Frieda Pittoors (Marie), Irma van Hoof (Anja), e.a. | Speelduur: 88 minuten | Jaar: 2026

De eenenzeventigjarige taxichauffeur Sjef is nog lang niet toe aan zijn pensioen. Elke ochtend rijdt hij met zijn rammelende minibus dezelfde route door Zuid-Limburg om een vaste club ouderen naar hun dagbesteding en weer veilig thuis te brengen. Als zijn manager hem vertelt dat hij vanwege zijn verslechterde zicht moet stoppen, besluit hij impulsief om niet zoals gebruikelijk rechtsaf te slaan, maar rechtdoor te rijden. Mooi voor Sjef dat hij aan een laatste spontane reis begint, maar zijn passagiers zitten ook nog in de bus.

Het is een wonderlijk geheel, dit speelfilmdebuut. De kleuren zijn zo intens en de decors zo verzorgd dat de beelden op stillevens lijken uit de etalage van een banketbakkerij. De film doet qua kleurenpalet en absurdisme denken aan een meer ingetogen versie van Amélie. Hoewel Toutes Directions absurdisme bevat, vliegt de film nergens uit de bocht. De bevreemding is geen doel op zich, maar een intrinsiek onderdeel van het verhaal. Dat pakt wonderschoon uit.

Sjef weet best dat hij verkeerd zit en de bus weer terug moet brengen, maar dan heeft een aantal passagiers de smaak al te pakken. Het lijkt erop dat ze stiekem ook wel benieuwd zijn hoe ver ze op hun leeftijd nog kunnen komen. Ze voeren alleen de hoognodige gesprekken en de spaarzame dialogen hebben een soort zen-boeddhistisch effect. Een glansrol is weggelegd voor muzikant Spinvis, die een groot deel van de reis in het gips aflegt, alles lethargisch ondergaat en woorden als 'autonomie' langgerekt herhaalt.

Ondanks de nodige tegenslag komt de geïmproviseerde busreis dankzij een portie geluk, de vriendelijkheid van medemensen en het engelengeduld van de passagiers toch goed op gang. Sjef is daar zelf nog het meest verbaasd om. Bovendien spreekt de ogenschijnlijk wereldvreemde Ber iedereen moed in, altijd in kraakheldere zinnen die precies zijn geformuleerd. Het helpt ook dat zijn Frans goed is.

De slak die met haar huis op haar rug haar eigen kleine reis door de bus maakt, vormt een mooie parallel met de passagiers: ook zij zijn kwetsbaar, traag en toch onderweg. Hun reis gaat niet alleen over vooruitkomen, maar ook over niet achterblijven. Het is een grappig contrast: een cinematografisch verstilde film die juist draait om in beweging blijven en onderweg zijn. Het leven kan immers altijd nog alle kanten op.

De reis zorgt ervoor dat de ingedutte passagiers van Sjefs pensioenontsnapping langzaam beginnen op te bloeien. Door hun hernieuwde contact met de buitenwereld en de wrijving die dat oplevert, ontstaat er weer een subtiele sprankeling in hun bestaan. Tijdens dit avontuur ontdekt Sjef dat zijn leven op zijn eenenzeventigste nog lang niet voorbij is. Uiteindelijk blijkt deze roadtrip dwars door Frankrijk niet alleen een vlucht voor Sjef, die geen zin heeft om thuis bij zijn vissen te zitten, maar ook een reis met een onverwachte bestemming.