Regie: Olivier Nakache en Éric Toledano | Scenario: Olivier Nakache en Éric Toledano | Cast: Simon Boublil (Vincent Dayan), Louis Garel (Yves Dayan), Camille Cottin (Sandrine Dayan), Alexis Rosenstiehl (Arnaud Dayan), Pierre Lottin (Étienne Berger), Jeanne Lamartine (Anne-Karinne Duchesnay), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2026

Met Intouchables had regisseursduo Olivier Nakache en Éric Toledano niet alleen een van de grootste kaskrakers van de Franse filmgeschiedenis, maar ook de ultieme feelgoodfilm te pakken. Bijna iedereen bleek gevoelig voor deze op feiten gebaseerde tragikomedie. Niets zo onweerstaanbaar als twee tegenpolen die elkaar vinden in steun en vriendschap. De films die volgden konden niet tippen aan het succes van hun meesterwerk.

Hun negende speelfilm Juste Une Illusion speelt zich af in een buitenwijk van Parijs halverwege de jaren tachtig. Het land verkeert in economische onrust. Onder president François Mitterrand is de politieke wind weliswaar gedraaid, maar de gewenste resultaten blijven uit. De werkloosheid neemt toe en de regering ziet zich genoodzaakt fors te bezuinigen.

Terwijl de economie op haar derrière ligt, probeert Yves zijn gezin draaiende te houden. Wat hij zijn vrouw en twee zoons echter niet vertelt, is dat hij de zak heeft gekregen en zijn 'werkdagen' slijt in het café. Yves' jongste zoon Vincent is met heel andere zaken bezig. Hij deelt een slaapkamer met zijn oudere broer Arnaud, een pestkop die niets moet hebben van Vincents muzikale voorkeuren en zich helemaal in de New Wave heeft gestort.

Vincent komt in de puberteit en daarbij hoort een eerste verliefdheid. Maar het meisje met wie hij een opstel moet schrijven laat Vincent liever alleen ploeteren dan dat ze zijn verliefdheid beantwoordt. Ondertussen slaat moeder Sandrine als secretaresse haar vleugels uit en ambieert ze een managementfunctie.

Nakache en Toledano blijken meesters in het schetsen van een tijdsbeeld, zonder dat ze de economische en politieke situatie van Frankrijk in 1985 tot in detail reconstrueren. Liever laten ze de tijdgeest doorsijpelen in het dagelijks leven van het gezin. Zelfs zonder kennis van de Franse geschiedenis wordt duidelijk in wat voor milieu Vincent en zijn familie verkeren. Het is een microkosmos van familiegekibbel en de sores van de middenklasse. De troosteloze flats van de banlieus stralen weinig hoop en perspectief uit.

Toch lijkt dit Vincent weinig te deren. Hij is met veel belangrijkere zaken bezig, namelijk de toespraak tijdens zijn aanstaande bar mitswa en natuurlijk de aandacht van klasgenoot Anne-Karine. Bovendien staat de moderne tijd voor de deur. Sandrine ziet de computer als een stap vooruit en krijgt er een in huis. Het veeleisende manusje-van-alles van het wooncomplex kan haar wel even uitleggen hoe de machine werkt.

Juste une Illusion heeft een kabbelend tempo, met af en toe een gebeurtenis die het verhaal een andere richting opstuwt. Het leven overkomt Vincent vooral, zoals wel vaker in coming-of-agedrama's en bij kinderen van die leeftijd. De filmmakers, tevens verantwoordelijk voor het scenario, laten hun twaalfjarige hoofdpersoon nog kind zijn, inclusief kwajongensstreken met vrienden. En ze laten zijn fantasie de vrije loop. De regisseurs lijken de zaken bewust luchtig te willen houden. Ze geven het feelgoodgehalte voorrang op de dramatische omstandigheden waarmee het gezin te maken krijgt.

Toch werpen ze essentiële thema's op die best wat meer uitdieping hadden mogen krijgen, zonder dat de toon zwartgallig of deprimerend hoefde te worden. Met Intouchables in het achterhoofd liggen de verwachtingen hoog, maar ze zijn bijna onmogelijk in te lossen. Hun negende speelfilm heeft bovendien geen charismatische blikvanger als Omar Sy. De regisseurs maken zich geen illusies en blijven niet hetzelfde kunstje herhalen. Iets meer pretenties en durf hadden echter niet misstaan.