Regie: David Ayer | Scenario: Cameron Alexander | Cast: Brad Pitt (James Belmont), Uber (Odin), J.K. Simmons (Pierre Nicolas), Anna Lambe (Christophe/Théo), e.a. | Speelduur: 101 minuten | Jaar: 2026

Brad Pitt is een onderschat acteur. Wat hij laat zien in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en Moneyball, doet niemand hem na. Bovendien beschikt Pitt over een uitzonderlijk sterrencharisma waarin ook intelligentie schuilgaat. Dat is weinigen gegeven. Acteurs zoals Pitt hoeven weinig te doen om de aandacht naar zich toe te trekken. Zo'n acteur doet voor een filmmaker al de helft van het werk: hij zuigt de toeschouwer vanzelf het verhaal in, hoe dun of clichématig het script ook is. Heart of the Beast blijft overeind door Pitt.

James Belmont, een gepensioneerde elitesoldaat, trekt met zijn watervliegtuigje over een van de meest onherbergzame gebieden van Alaska. Hij doodt de tijd met jagen en vissen. Hij wordt bijgestaan door zijn hond Odin, opgeleid voor oorlogssituaties. Het dier heeft heel wat meegemaakt: het heeft kunsttanden van titanium en een pootprothese. Tijdens een storm krijgt Belmont een hartaanval en crasht in een meer. Hij en Odin overleven, maar moeten zich te voet een weg banen door de wildernis.

Het probleem met survivaldrama's is hun voorspelbaarheid. Met Alaska als decor laat een confrontatie met een beer zich al snel raden. Wolven mogen uiteraard ook niet ontbreken, net zomin als een gevaarlijke waterval. Heart of the Beast put zo gretig uit het genre dat het scenario een optelsom lijkt van Arctic, The Revenant, The Grey, All Is Lost en Cast Away.

Maakt dat Heart of the Beast stomvervelend? Zeker niet. Juist de vertrouwdheid van het genre kan comfortabel aanvoelen, zoals bij een klassieke western of film noir. Het gebrek aan originaliteit moet dan wel elders worden gecompenseerd. Dat gebeurt hier door Pitts charisma en vooral zijn band met Odin. De interactie tussen mens en dier geeft de film een emotionele kracht die grotendeels zou ontbreken als Pitt in zijn eentje door de wildernis rondzwierf.

David Ayer, de scenarist van Training Day, levert vakwerk af, al had er wat meer budget naar de CGI-effecten gemogen. De beer en de wolven zien er iets te nep uit, wat de dreiging flink afzwakt. Maar Ayer, die eerder met Pitt had samengewerkt aan Fury, was slim genoeg om zijn hoofdacteur zijn ding te laten doen, zonder de aandacht op te eisen met nadrukkelijke stilistische ingrepen. De film is zo conventioneel gemaakt dat Ayers signatuur nauwelijks zichtbaar is.

Waarom Pitt voor zo'n conventioneel verhaal koos, is op het eerste gezicht verrassend. Hij kiest vaker voor het uitzonderlijke dan voor het voorspelbare. Toch is hij de ideale ster voor dit soort dunne scripts. Of misschien wilde hij gewoon eens acteren met een dier en weinig tekst uit zijn hoofd leren. Interessanter is hoe de film het overleven in Alaska gebruikt als metafoor voor een oorlogssituatie. De wrede natuur staat hem dag en nacht naar het leven, net als een menselijke vijand in oorlogstijd.

Brad Pitt in een klassieke genrefilm zal ongetwijfeld publiek naar de bioscoop trekken, maar met een andere acteur was deze film waarschijnlijk rechtstreeks op een streamingdienst beland. Een Oscar zal Pitt er niet voor krijgen, al verdient de hond er zeker een.