'Downtown': gloedvol drama over een liefdesdriehoek in onzekere tijden van hiv en covid (2026)
Drie vrienden zien elkaar terug nadat de aidsepidemie hun roze wolk veertig jaar geleden uiteen liet spatten.
Regie: Michiel van Erp | Scenario: Frank Houtappels | Cast: Daniel Cornelissen (jonge Ronnie), Sebastian Mrkvicka (jonge Lennart), Thorn Braun (jonge Bas), Yorick van Wageningen (oude Ronnie), Hans Kesting (oude Lennart), Roeland Fernhout (oude Bas), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2026
De vriendschap tussen Ronnie en Lennart begint in het Amsterdam van de jaren tachtig, wanneer de eigenzinnige Lennart nachtclub Downtown binnenstapt, waar Ronnie werkt. "Hee dasje, loop maar door!", roept hij geamuseerd tegen de strak in het pak geklede Lennart. In het vrijgevochten, smoezelige Amsterdam van 1986 eindigen wilde nachten pas bij het eerste ochtendlicht. Des te groter is de schok wanneer de film abrupt naar het kille 2021 springt en Ronnie tijdens de covid-pandemie onverwacht hun vroegere vriend Bas tegenkomt. Het leidt tot een wat gewaagde en ongemakkelijke reünie.
Hoewel Ronnie in een prachtige keuken staat te koken en goede wijn inschenkt, is het weerzien van de drie mannen tweeëndertig jaar later wat onwennig. Ze zijn gepokt en gemazeld door het leven, hun bewegingen niet meer zo soepel als vroeger. Tijdens de covid-pandemie heeft de eenzaamheid zich nog dieper in hun levens genesteld. Hun gestuntel is aangenaam behaaglijk, al blijft er een spookachtige sluier in de ruimte hangen. Lennart lijkt zo in zichzelf gekeerd te zijn geraakt dat de vraag opdoemt of dit weerzien zin heeft, maar de gezamenlijke geschiedenis van het drietal begint zich in flashbacks te ontvouwen.
De nieuwe film van Michiel van Erp baadt in sfeervolle en gloedvolle beelden en heeft een rustig verteltempo dat je steeds dieper de liefdesdriehoek van de jonge vrienden intrekt. Tijdens zijn vriendschap met Ronnie wordt Lennart verliefd op de jongere Bas. Ronnie koestert zelf sluimerende gevoelens voor Lennart, maar laat zich niet zomaar kennen en bouwt uiteindelijk ook een band op met Bas.
Gedrieën houden ze van nachtenlang dansen en op het strand uitslapen, maar hun roze wolk wordt overschaduwd als zich binnen de homoseksuele gemeenschap de eerste tekenen van een mysterieuze ziekte aandienen: vrienden krijgen vreemde vlekken in hun nek en notoire feestbeesten worden zomaar grieperig.
De drie vrienden reageren verschillend op de geruchten over de aidsepidemie. Terwijl Ronnies onrust en angst dat het misgaat groeien, blijft Lennart onbezorgd doorfeesten en verdwijnt de gemoedelijke Bas op een dag spoorloos.
Hun rooskleurige toekomst raakt zwartgeblakerd wanneer de hiv-besmettingen angst, verdriet en verlies veroorzaken. Het opbouwen van hun leven maakt letterlijk plaats voor uitvaarten als Ronnie en Lennart kibbelen naast een grafkist op een boot. Tegen de tijd dat Ronnie een restaurant is begonnen in een armetierige buurt (grappig detail is dat zijn vrienden vragen: "Wat doe je nou man? Niemand wil toch eten in de Pijp?") begrijpt hij dat hij er alleen voorstaat.
De schakelingen tussen heden en verleden werken goed. De aids- en coronapandemie vormen twee periodes van angst, isolement en verlies, waardoor het verdwenen en voorzichtig herstelde contact tussen de mannen extra betekenis krijgt.
Van Erp geeft heteroseksuelen bewust vrijwel geen rol. Het draait in zijn film niet om de discriminatie, veroordeling en stigmatisering waarmee homoseksuelen destijds te maken kregen. In plaats daarvan houdt hij het perspectief bij de mannen zelf: hun liefde, vriendschap, angst en verlies.
Er is veel waardoor Downtown aanvoelt als een klassieke Michiel van Erp-vertelling. Zo weet hij als geen ander de vreugde van het jong zijn neer te zetten en de vergankelijkheid van geluk invoelbaar te maken. Het jonge drietal schittert met aureolen boven hun hoofd en duivels op hun schouder; hun oudere versies zijn zelfrelativerend en nuchter geworden. De jonge vrienden slikken vaak nog zinnen in; de oudere acteurs schitteren in droogkomische dialogen. Het is knap hoe de oudere acteurs de manieren van de jongere acteurs zo natuurgetrouw hebben overgenomen dat de personages ook zoveel jaar later nog onmiskenbaar zichzelf zijn.
Aan de keukentafel komt oud zeer naar boven, maar dit geeft de mannen de gelegenheid om uit te spreken wat ze al die jaren hebben verzwegen. De vraag of ze de onuitgesproken pijn samen kunnen leren dragen, loopt als een spanningslijn door de film en mondt uit in het geruststellende jarentachtiggeluid van één langgerekte synthesizernoot. De manier waarop het verhaal zich ontvouwt benadrukt dat er uiteindelijk weinig zo belangrijk is als geliefd te zijn en gekend te worden.
In een tijd waarin de acceptatie van homoseksualiteit onder druk staat en de intolerantie toeneemt, is een bildungsverhaal als Downtown hopelijk een goed tegengif.
De vriendschap tussen Ronnie en Lennart begint in het Amsterdam van de jaren tachtig, wanneer de eigenzinnige Lennart nachtclub Downtown binnenstapt, waar Ronnie werkt. "Hee dasje, loop maar door!", roept hij geamuseerd tegen de strak in het pak geklede Lennart. In het vrijgevochten, smoezelige Amsterdam van 1986 eindigen wilde nachten pas bij het eerste ochtendlicht. Des te groter is de schok wanneer de film abrupt naar het kille 2021 springt en Ronnie tijdens de covid-pandemie onverwacht hun vroegere vriend Bas tegenkomt. Het leidt tot een wat gewaagde en ongemakkelijke reünie.
Hoewel Ronnie in een prachtige keuken staat te koken en goede wijn inschenkt, is het weerzien van de drie mannen tweeëndertig jaar later wat onwennig. Ze zijn gepokt en gemazeld door het leven, hun bewegingen niet meer zo soepel als vroeger. Tijdens de covid-pandemie heeft de eenzaamheid zich nog dieper in hun levens genesteld. Hun gestuntel is aangenaam behaaglijk, al blijft er een spookachtige sluier in de ruimte hangen. Lennart lijkt zo in zichzelf gekeerd te zijn geraakt dat de vraag opdoemt of dit weerzien zin heeft, maar de gezamenlijke geschiedenis van het drietal begint zich in flashbacks te ontvouwen.
De nieuwe film van Michiel van Erp baadt in sfeervolle en gloedvolle beelden en heeft een rustig verteltempo dat je steeds dieper de liefdesdriehoek van de jonge vrienden intrekt. Tijdens zijn vriendschap met Ronnie wordt Lennart verliefd op de jongere Bas. Ronnie koestert zelf sluimerende gevoelens voor Lennart, maar laat zich niet zomaar kennen en bouwt uiteindelijk ook een band op met Bas.
Gedrieën houden ze van nachtenlang dansen en op het strand uitslapen, maar hun roze wolk wordt overschaduwd als zich binnen de homoseksuele gemeenschap de eerste tekenen van een mysterieuze ziekte aandienen: vrienden krijgen vreemde vlekken in hun nek en notoire feestbeesten worden zomaar grieperig.
De drie vrienden reageren verschillend op de geruchten over de aidsepidemie. Terwijl Ronnies onrust en angst dat het misgaat groeien, blijft Lennart onbezorgd doorfeesten en verdwijnt de gemoedelijke Bas op een dag spoorloos.
Hun rooskleurige toekomst raakt zwartgeblakerd wanneer de hiv-besmettingen angst, verdriet en verlies veroorzaken. Het opbouwen van hun leven maakt letterlijk plaats voor uitvaarten als Ronnie en Lennart kibbelen naast een grafkist op een boot. Tegen de tijd dat Ronnie een restaurant is begonnen in een armetierige buurt (grappig detail is dat zijn vrienden vragen: "Wat doe je nou man? Niemand wil toch eten in de Pijp?") begrijpt hij dat hij er alleen voorstaat.
De schakelingen tussen heden en verleden werken goed. De aids- en coronapandemie vormen twee periodes van angst, isolement en verlies, waardoor het verdwenen en voorzichtig herstelde contact tussen de mannen extra betekenis krijgt.
Van Erp geeft heteroseksuelen bewust vrijwel geen rol. Het draait in zijn film niet om de discriminatie, veroordeling en stigmatisering waarmee homoseksuelen destijds te maken kregen. In plaats daarvan houdt hij het perspectief bij de mannen zelf: hun liefde, vriendschap, angst en verlies.
Er is veel waardoor Downtown aanvoelt als een klassieke Michiel van Erp-vertelling. Zo weet hij als geen ander de vreugde van het jong zijn neer te zetten en de vergankelijkheid van geluk invoelbaar te maken. Het jonge drietal schittert met aureolen boven hun hoofd en duivels op hun schouder; hun oudere versies zijn zelfrelativerend en nuchter geworden. De jonge vrienden slikken vaak nog zinnen in; de oudere acteurs schitteren in droogkomische dialogen. Het is knap hoe de oudere acteurs de manieren van de jongere acteurs zo natuurgetrouw hebben overgenomen dat de personages ook zoveel jaar later nog onmiskenbaar zichzelf zijn.
Aan de keukentafel komt oud zeer naar boven, maar dit geeft de mannen de gelegenheid om uit te spreken wat ze al die jaren hebben verzwegen. De vraag of ze de onuitgesproken pijn samen kunnen leren dragen, loopt als een spanningslijn door de film en mondt uit in het geruststellende jarentachtiggeluid van één langgerekte synthesizernoot. De manier waarop het verhaal zich ontvouwt benadrukt dat er uiteindelijk weinig zo belangrijk is als geliefd te zijn en gekend te worden.
In een tijd waarin de acceptatie van homoseksualiteit onder druk staat en de intolerantie toeneemt, is een bildungsverhaal als Downtown hopelijk een goed tegengif.
