'Verity': thrillerverfilming van Colleen Hoover ('It Ends with Us') blijkt vaak onbedoeld komisch (2026)
Onlogisch, inconsequent en soms ronduit ridicuul, maar daardoor verrassend vermakelijk.
Regie: Michael Showalter | Scenario: Nick Antosca | Cast: Dakota Johnson (Lowen), Josh Hartnett (Jeremy), Anne Hathaway (Verity), Brady Wagner (Crew), Ismael Cruz Cordova (Corey), e.a. | Speelduur: 114 minuten | Jaar: 2026
De boeken van de Texaanse Colleen Hoover gaan al ruim een decennium als warme broodjes over de toonbank. Hetzelfde geldt voor de kaartjes voor de verfilmingen van haar romans. De gigantische hit It Ends with Us (over de juridische nasleep zullen we het maar niet hebben) werd opgevolgd door de aardige succesjes Regretting You en Reminders of Him, romantisch popcornvermaak waar de trouwe fanbase graag op afkomt. Zou dat ook gelden voor de bioscoopversie van Verity, die ene psychologische thriller in Hoovers oeuvre?
Misschien wel, want Verity heeft een aantrekkelijke cast, een trailer die allerlei spannends doet vermoeden en een regisseur die een degelijke staat van dienst heeft opgebouwd met gelikte midbudgetproducties. Voor het beoogde publiek valt er bovendien genoeg te halen in deze twee uur aan tamelijk onlogisch thrillerdrama, overgoten met een zwoel, sexy sausje. Voor anderen is het zaak om een aantal dingen maar voor lief te nemen om niet gillend (of gapend) de zaal te verlaten.
Het titelpersonage Verity (ja, dat is echt haar naam) is een auteur van wie de romans als warme broodjes over de toonbank gaan. Klinkt bekend toch? Maar anders dan Hoover schrijft Verity Crawford alleen maar psychologische, zeer bloederige thrillers. Kenmerkend voor haar verhalen is dat ze vanuit het perspectief van de schurk worden verteld. Zou dat een hint zijn?
Verity is op een gegeven moment niet meer in staat om haar succesvolle boekenreeks 'Noble Virtue' te voltooien, dus gaat haar uitgeverij op zoek naar een vervanger. Hier komt Lowen Ashleigh in het spel, een thrillerschrijver met een zeer beperkte schare fans, onder wie toevallig Verity. Verity's echtgenoot Jeremy nodigt Ashleigh uit in hun karaktervolle villa om de aantekeningen van de succesauteur door te nemen en de laatste delen van Noble Virtue te schrijven.
Maar natuurlijk is niet alles wat het lijkt. Lowen stuit op een USB-stick met bestanden die een heel ander licht werpen op de vrouw die zij op moet volgen. En die Jeremy, die ziet er eigenlijk wel appetijtelijk uit... Vanaf dat moment volgt de ene plottwist op de andere, sommige voorspelbaar, de meeste ongeloofwaardig, en richting het einde wordt het steeds ridiculer. Zonder al te veel te verklappen: de scène met een punaise tart werkelijk alle logica en werkt daardoor onbedoeld enorm op de lachspieren. En dat is niet het enige.
Dakota Johnson, die Lowen speelt, maakt er soms een potje van, maar meestal op een vermakelijke manier. Johnson heeft een geheel eigen vorm van 'acteren': met haar kenmerkende trage dictie en vlakke, licht ironische oogopslag wekt ze vaak de indruk vooral zichzelf te spelen. In Verity is dat niet anders. Haar personage zegt zelfs treffend: "nee, dat is gewoon mijn gezicht; ik heb een beetje een verveeld gezicht". Het publiek kan dat beamen.
Wanneer het script andere emoties van haar verlangt, komt Johnson in de knel en wordt de ronduit ongeloofwaardige film pure komedie. Hetzelfde geldt in mindere mate voor Anne Hathaway en Josh Hartnett. Ze doen hun uiterste best hun gezicht in de plooi te houden, terwijl hun dialogen soms nauwelijks serieus te nemen zijn. Dialogen als "je beet me", "je hebt het verdiend" staan echt in het script. Het zal de fans van Hoovers boeken waarschijnlijk worst wezen; zij zijn dit gewend. Voor wie minder vertrouwd is met Hoovers universum, levert dat een veel vreemdere kijkervaring op.
Visueel is Verity dik in orde. Regisseur Showalter weet hoe hij gelikte beelden moet maken. Het buitenhuis tussen de bossen en meren is een prachtige, spannende locatie. Daarnaast zien de hoofdrolspelers er piekfijn uit. Vooral Hartnett lijkt sterk aan het Benjamin Button-effect onderhevig; hij oogt als een late dertiger en straalt een zwoele energie uit zonder dat hij daar moeite voor lijkt te doen. Mix dat met genoeg bloot om het geheel een pikant tintje te geven en je hebt een film die ondanks alles (en misschien wel om de verkeerde redenen) best vermakelijk is.
De boeken van de Texaanse Colleen Hoover gaan al ruim een decennium als warme broodjes over de toonbank. Hetzelfde geldt voor de kaartjes voor de verfilmingen van haar romans. De gigantische hit It Ends with Us (over de juridische nasleep zullen we het maar niet hebben) werd opgevolgd door de aardige succesjes Regretting You en Reminders of Him, romantisch popcornvermaak waar de trouwe fanbase graag op afkomt. Zou dat ook gelden voor de bioscoopversie van Verity, die ene psychologische thriller in Hoovers oeuvre?
Misschien wel, want Verity heeft een aantrekkelijke cast, een trailer die allerlei spannends doet vermoeden en een regisseur die een degelijke staat van dienst heeft opgebouwd met gelikte midbudgetproducties. Voor het beoogde publiek valt er bovendien genoeg te halen in deze twee uur aan tamelijk onlogisch thrillerdrama, overgoten met een zwoel, sexy sausje. Voor anderen is het zaak om een aantal dingen maar voor lief te nemen om niet gillend (of gapend) de zaal te verlaten.
Het titelpersonage Verity (ja, dat is echt haar naam) is een auteur van wie de romans als warme broodjes over de toonbank gaan. Klinkt bekend toch? Maar anders dan Hoover schrijft Verity Crawford alleen maar psychologische, zeer bloederige thrillers. Kenmerkend voor haar verhalen is dat ze vanuit het perspectief van de schurk worden verteld. Zou dat een hint zijn?
Verity is op een gegeven moment niet meer in staat om haar succesvolle boekenreeks 'Noble Virtue' te voltooien, dus gaat haar uitgeverij op zoek naar een vervanger. Hier komt Lowen Ashleigh in het spel, een thrillerschrijver met een zeer beperkte schare fans, onder wie toevallig Verity. Verity's echtgenoot Jeremy nodigt Ashleigh uit in hun karaktervolle villa om de aantekeningen van de succesauteur door te nemen en de laatste delen van Noble Virtue te schrijven.
Maar natuurlijk is niet alles wat het lijkt. Lowen stuit op een USB-stick met bestanden die een heel ander licht werpen op de vrouw die zij op moet volgen. En die Jeremy, die ziet er eigenlijk wel appetijtelijk uit... Vanaf dat moment volgt de ene plottwist op de andere, sommige voorspelbaar, de meeste ongeloofwaardig, en richting het einde wordt het steeds ridiculer. Zonder al te veel te verklappen: de scène met een punaise tart werkelijk alle logica en werkt daardoor onbedoeld enorm op de lachspieren. En dat is niet het enige.
Dakota Johnson, die Lowen speelt, maakt er soms een potje van, maar meestal op een vermakelijke manier. Johnson heeft een geheel eigen vorm van 'acteren': met haar kenmerkende trage dictie en vlakke, licht ironische oogopslag wekt ze vaak de indruk vooral zichzelf te spelen. In Verity is dat niet anders. Haar personage zegt zelfs treffend: "nee, dat is gewoon mijn gezicht; ik heb een beetje een verveeld gezicht". Het publiek kan dat beamen.
Wanneer het script andere emoties van haar verlangt, komt Johnson in de knel en wordt de ronduit ongeloofwaardige film pure komedie. Hetzelfde geldt in mindere mate voor Anne Hathaway en Josh Hartnett. Ze doen hun uiterste best hun gezicht in de plooi te houden, terwijl hun dialogen soms nauwelijks serieus te nemen zijn. Dialogen als "je beet me", "je hebt het verdiend" staan echt in het script. Het zal de fans van Hoovers boeken waarschijnlijk worst wezen; zij zijn dit gewend. Voor wie minder vertrouwd is met Hoovers universum, levert dat een veel vreemdere kijkervaring op.
Visueel is Verity dik in orde. Regisseur Showalter weet hoe hij gelikte beelden moet maken. Het buitenhuis tussen de bossen en meren is een prachtige, spannende locatie. Daarnaast zien de hoofdrolspelers er piekfijn uit. Vooral Hartnett lijkt sterk aan het Benjamin Button-effect onderhevig; hij oogt als een late dertiger en straalt een zwoele energie uit zonder dat hij daar moeite voor lijkt te doen. Mix dat met genoeg bloot om het geheel een pikant tintje te geven en je hebt een film die ondanks alles (en misschien wel om de verkeerde redenen) best vermakelijk is.
