Regie: Karim Aïnouz | Scenario: Efthimis Filippou | Cast: Callum Turner (Ed), Elle Fanning (Martha), Riley Keough (Anna), Jamie Bell (Jack), Lukas Gage (Robert), Pamela Anderson (de moeder), e.a. | Speelduur: 97 minuten | Jaar: 2026

Regisseur Karim Aïnouz schetst een absurd portret van een steenrijk Amerikaans gezin in een donker landhuis in Catalonië. Binnen deze familie draait vrijwel alles om broer Jack, tot wie iedereen zich op een verwrongen manier aangetrokken voelt. Hun moeder is tijdens een tragisch ongeluk opgegeten door de wolven. Sindsdien zorgen de kinderen voor hun blinde vader. Broer Ed heeft lang geoefend op het imiteren van de stem van broer Jack. Geïnspireerd door het snoeien van de rozenstruik heeft hij het sluwe en duivelse plan opgevat om zijn familie eens goed bij te snoeien. De bloedbanden veroorzaken een waar bloedbad.

Jaarlijks staan de volwassen kinderen van het gezin met hun vader rondom een kitscherig standbeeld ter nagedachtenis aan hun moeder. Wanneer de charismatische, maar duistere broer Jack, de lieveling van het gezin, zijn nieuwe vriendin Martha meeneemt naar het donkere landhuis, ontstaat bij de argwanende familieleden meteen een bloeddorstige jaloezie. Ze willen Jack houden. Martha wil juist graag met Jack samenwonen en kan niet tegen zijn gedraal. Wanneer broer Ed, zelf ook behoorlijk van de werkelijkheid losgezongen, Jack achtervolgt en ontdekt dat hun moeder in het geheim nog leeft, besluit hij om Martha te helpen, met alle gevolgen van dien.

Wat Rosebush Pruning ongemakkelijk maakt, is dat de personages stuk voor stuk sociopaten zijn. Ze missen allemaal een ziel en zijn verre van sympathiek. De aan elkaar geklonken familieleden voelen zich incestueus aangetrokken tot hun broer Jack, die alleen maar opgewonden raakt van bloed. Verder zit aan de provocerende en schokkende scènes weinig vast. Het laagje beschaving is dun, maar tijdens het eerste familiediner spreekt het veel te strakke gezicht van Jack al boekdelen.

Tijdens de eerste kennismaking met de familie ondergaat Martha meteen een vernederingsritueel. De blinde vader vraagt aan zus Anna om Martha van top tot teen te beschrijven, waarna ze verzeild raken in een discussie over welke sieraden ze precies van Jack heeft gekregen en de omvang van haar borsten. Zo ontstaat misschien de hoop dat de nieuwe vriendin en buitenstaander deze familie mentaal overleeft, maar Martha blijkt zelf evenmin een prettig mens.

Misschien is Rosebush Pruning vooral een bespiegeling op wat er van onze menselijkheid overblijft wanneer rijkdom, esthetiek en uiterlijk vertoon alles verdringen. De film toont de fascistische trekken van een familie die zich om niks anders bekommert dan seks en statussymbolen. De kinderen hoeven nooit meer te werken voor hun geld. Ze zweven wezenloos door het huis en lijken iets wezenlijks te missen. Zelfs aubergines spelen een bedenkelijke bijrol.

Jack moppert tegen Martha dat hij zijn familie soms wel wat zou kunnen aandoen. Martha reageert dat zij dit sentiment deelt en heeft nagedacht over de goede volgorde. Deze vooruitwijzing is niet bepaald subtiel, zoals weinig in deze film. Het bloedbad dat volgt is voorspelbaar. Maar de motivatie van broer Ed om de familieleden in hun bezitterigheid om Jack tegen elkaar uit te spelen, zodat ze elkaar te lijf gaan, wordt nergens duidelijk. Het lijkt erop dat dit hem als een klassieke psychopaat vooral amuseert. Daarnaast verlangt hij terug naar zijn vakantieliefde en naar een queerbestaan zonder verstikkende familiebanden.

Rosebush Pruning is een soort kruising tussen het beangstigend sociopatische The Lobster van Yorgos Lanthimos en de chronische leegte in The Bling Ring van Sofia Coppola. De beelden zijn intens gekleurd en enorm plastisch, wat bijdraagt aan een magisch-realistische sfeer. De familie lijkt in een andere werkelijkheid te leven, die verwant is aan de onze.

Rosebush Pruning is een bevreemdend geheel met een aantal feeërieke elementen, waardoor de film valt te omschrijven als een duistere fabel over doorgetrokken kapitalisme. Je kunt de film ook zien als een uitvergroting van familievetes over erfenissen, of als een wrange knipoog naar hebberige schoondochters die het familieweefsel ruw verstoren.

Toch mist Rosebush Pruning daarvoor een goed geschreven plot, scherpe dialogen en - een fundamentele voorwaarde voor een goede satire - daadwerkelijk bijtende humor over het hedendaagse hedonisme. De film presenteert vooral personages die verdrinken in lethargie.

De bloedbanden die steeds bloederiger en beangstigender worden hebben niks te maken met een intiem familieportret, er komen geen ingesleten familiepatronen aan te pas, behalve de verwrongen aantrekkingskracht.

De voice-over van Ed, die ons in zijn familiesaga meeneemt, is misschien bedoeld als een Dostojevski-achtige toevoeging, een familieportret geschetst door de ogen van de crimineel die nergens in gelooft, maar zijn algeheel afwezige en onverschillige toon maakt de vertelling saai en slaapverwekkend. Als het de bedoeling was om te illustreren hoe armzalig het bestaan voor mensen zonder medemenselijkheid of empathie is, dan zijn de makers hier goed in geslaagd. Het gaat nergens meer over.

Het enige pluspunt is dat Pamela Anderson en Elle Fanning zelfs met het meest belachelijke script nog uit de voeten kunnen. Andersons manische moeder en Fannings gitaarspelende golddigger roepen naast bevreemding ook nog iets van betrokkenheid op. Voor een sardonische satire is Rosebush Pruning helaas niet geestig genoeg.