Regie: Scott Waugh | Scenario: Miles Hubley en Tommy White | Cast: Alan Ritchson (Hank Malone), Owen Wilson (Ben Bishop), Rodrigo Santoro (Damian Zaldívar), Leila George (Kate), e.a. | Speelduur: 97 minuten | Jaar: 2026

De hoogtijdagen van Stallone, Willis en Schwarzenegger zijn allang vervlogen, maar het actiegenre levert elke generatie nieuwe spierbundels af. Sinds Reacher heeft Alan Ritchson zich stevig gevestigd als actieheld met brede schouders en stoïcijnse blik. In Runner mag hij opnieuw doen waar hij goed in is: nors kijken, klappen uitdelen en een missie tot een goed einde brengen. Dit keer krijgt hij als oud-militair Hank Malone een spoedklus: een koerier met een koelbox veilig door Australië loodsen.

Hank stelt zelden vragen, zelfs niet als de opdrachtgever uiterst dubieus lijkt. Hij is een vakman die zijn pakketjes keurig aflevert en ontvangers niet naar een afgelegen afhaalpunt stuurt. Maar Hank heeft ook een verleden: zijn huwelijk is op de klippen gelopen en hij is aan de drank geraakt.

Het drama rondom Hank zal menig kijker een rotzorg zijn. Wanneer zijn veeleisende tussenpersoon hem belt voor een nieuwe klus, lijkt het makkelijk geld verdienen. Een ernstig ziek meisje met een zeldzame bloedgroep wacht al jaren op een lever. Zodra er een donorlever beschikbaar komt, krijgt Hank de opdracht om koerier Ben Bishop en diens kostbare lading te begeleiden.

Wat een overzichtelijke klus lijkt, ontspoort volledig wanneer een internationaal misdaadkartel eveneens zijn zinnen op de donorlever zet. Zoals het genre betaamt, wordt het al snel een volstrekt onoverzichtelijke chaos. Het gaat al mis zodra Bishop voet op Australische bodem zet. Waarom het verhaal zich daar afspeelt, blijft onduidelijk; de setting blijkt vooral decor.

Expand4bles-regisseur Scott Waugh grijpt het ontspoorde orgaantransport aan om zo veel mogelijk actiescènes op zijn adrenalinebeluste publiek af te vuren. In die strijd om lever en dood sneuvelt de logica als eerste. Terwijl Wilsons personage de oren van de kop kletst, begint hij steeds meer de ernst van de situatie in te zien. De boeven zetten ondertussen steeds een tandje bij, maar slimmer worden ze er niet op. Ze zijn bovendien niet kapot te krijgen.

Waugh slaagt er niet in zijn slechteriken enigszins realistisch neer te zetten. Het zijn eendimensionale stripfiguren die vaak onbedoeld op de lachspieren werken. Met de helden van het verhaal is het niet veel anders. Hank heeft overduidelijk een softe kant en een goede inborst, wat hem mateloos saai maakt. Wanneer ex-vrouw Kate in beeld komt, slaat de verveling toe. Wilsons personage is aanvankelijk nog een stuntelige ouwehoer, maar voegt zich haast moeiteloos in zijn rol als semi-actieheld. Het is lang aftasten of er chemie tussen Hank en Ben ontstaat, maar uiteindelijk blijkt die grotendeels te ontbreken.

De liefhebber van hersenloze actiefilms wordt met Runner op zijn wenken bediend. Wie net wat meer nuance en diepgang zoekt - zelfs binnen dit genre geen onredelijke eis - zal groen van ergernis de filmzaal verlaten.