Regie: Adrian Chiarella | Scenario: Adrian Chiarella | Cast: Joe Bird (Naim), Stacy Clausen (Ryan), Mia Wasikowska (Arlene), Jeremy Blewitt (Hunter), Davida McKenzie (Izzie), e.a. | Speelduur: 88 minuten | Jaar: 2026

Leviticus begint met een indringende scène. Een zwembadmedewerker wordt na sluitingstijd bevredigd in een van de douchecabines, maar wie haar metgezel is krijgen we niet te zien. Is het een hij, een zij, een het, een spook of een monster? Wel volgt even later ijselijk geschreeuw uit de cabine en een bebloede hand die de bovenrand omklemt. Deze arme badjuffrouw zal geen levens meer redden.

Het Bijbelboek Leviticus bevat tweehonderddrieënveertig regels die God aan de mens zou hebben gegeven. Godsdienstwaanzinnigen halen het boek regelmatig aan om lhbtqia+-relaties te veroordelen als een absolute zonde. Dat gebeurt ook in deze film, die zich afspeelt in een besloten, religieuze gemeenschap. Het is zo'n benauwde omgeving waarin iedereen elkaar in de gaten houdt en het woord van de geestelijken wet is.

In een nogal vrije interpretatie van Leviticus spreekt de plaatselijke duivelsuitdrijver over twee vuren: "one to defile and one to reform". Het eerste duidt op de homoseksuele gevoelens die een aantal jongens van het dorp jegens elkaar koesteren en het tweede is de helende kracht van God of iets dergelijks. Een Zippo zorgt voor dramatisch effect.

Van hun wederzijdse gevoelens worden de jongens bepaald niet verlost, maar ze krijgen wel een nogal vasthoudende demon achter zich aan. Wat die badjuffrouw overkwam staat hen ook te wachten, of zullen ze het ding te slim af zijn? Zo wordt Leviticus een bovennatuurlijke horrorfilm met een interessant religieus en sociaal-maatschappelijk raamwerk.

Seksualiteit en geloof zijn altijd graag geziene componenten in het horrorgenre. Leviticus bedient de liefhebbers op hun wenken. De sfeer is lekker broeierig en dreigend: een schrille kreet van een kaketoe, zoemende elektriciteitsdraden, een slang die een kikker opvreet (dit is Australië) en de gespannen relatie tussen de jongens die omslaat van agressie naar begeerte, jaloezie, genegenheid en alle varianten daartussenin.

Leviticus weet de schakeling tussen liefdes- en horrorverhaal aanvankelijk goed te doseren en laat beide aspecten elkaar mooi versterken. Goede hoofdrollen van de jongens en van de onvolprezen Mia Wasikowska als de moeder van een van hen, geven de relaties en emoties diepgang die verder gaat dan een paar karaktertrekken op een scriptpagina. De acteurs in Leviticus laten veel zien met hun houding, mimiek en kleine gebaren. Het maakt de film een stuk interessanter dan je op basis van het summiere plot misschien zou verwachten.

Wanneer de balans in de laatste akte doorslaat naar de horrorkant, verliest Leviticus aan momentum en originaliteit. Eigenlijk is dit sobere verhaal na een uurtje al wel verteld. We wachten dan alleen nog op de afwikkeling, en die verloopt zeer voorspelbaar. De combinatie van conversietherapie met horror zorgt voor de unieke invalshoek van deze Australische indiefilm en zet daadwerkelijk aan het denken, maar Leviticus is niet al te griezelig of angstaanjagend in zijn climax. Wel een mooi liefdesverhaal.