'The Dog Stars': Ridley Scott neemt rustig de tijd in deze onderhoudende 'The Last of Us'-variant (2026)
Actiefans moeten lang wachten, maar dan breekt alsnog de hel los.
in Recensies
Update:
Regie: Ridley Scott | Scenario: Mark L. Smith | Cast: Jacob Elordi (Hig), Josh Brolin (Bangley), Margaret Qualley (Cima), Guy Pearce (Pops), Allison Janney (Darlene), Benedict Wong (Aaron), Ewen Bremner (kruisboogjager), James Craze (Logan), e.a. | Speelduur: 118 minuten | Jaar: 2026
Ridley Scott, inmiddels tegen de negentig, weet niet van ophouden. De laatste twintig jaar maakte hij vijftien films, telkens met een groot budget. Na zijn epische blockbusters Napoleon en Gladiator II zocht hij iets bescheideners. De apocalyptische survivalfilm The Dog Stars kostte weliswaar meer dan honderd miljoen dollar, maar vertelt een eenvoudig verhaal, doseert het spektakel zuinig en richt zich op toeschouwers die eerder geboeid raken door langzaam veranderende personages dan door non-stopactie.
Negen jaar na een grieppandemie die talloze slachtoffers maakte en de wereld in chaos stortte, overleeft piloot-monteur Hig op een lokaal vliegveld ver van de steden. Samen met zijn partner, de schietgrage Bangley, en zijn hond Jasper probeert hij het beste te maken van een situatie die geen hoop toelaat. Iedere nieuwkomer wordt als een bedreiging gezien en direct geëlimineerd. Waar Bangley zijn lot geaccepteerd heeft, hoopt Hig dat ergens een betere plek is.
Met zijn Cessna-vliegtuigje trekt Hig regelmatig naar Denver om voorraden in te slaan die hij deelt met een mennonietengemeenschap. De toestand in de stad wordt echter steeds grimmiger door rondtrekkende bendes. Meer dan ooit wil Hig op verkenning naar de mogelijk utopische plaats in Colorado waarvandaan hij jaren eerder verstoorde radioberichten opving. Maar een tekort aan kerosine voor de terugweg weerhoudt hem ervan die stap te zetten.
Ridley Scott en scenarist Mark L. Smith (The Revenant) blijven dicht bij Peter Hellers boek, maar vergroten de actiescènes uit. Een incident waarvan het boek alleen de gevolgen beschrijft, blaast Scott op tot een Mad Max-achtige veldslag. Ook andere dramatische gebeurtenissen zet hij sterker aan. De roman van Heller bevat relatief weinig actie. Die toon volgt Scott in het eerste uur: veel spanning, weinig fysieke conflicten.
In de laatste drie kwartier laat de Alien-regisseur zich alsnog gaan, zonder in non-stopactie te vervallen. Ergens voel je dat de uitvergrote actiemomenten er zijn om de fans van Scott-spektakel tevreden te stellen. Toch is The Dog Stars geen actiefilm. Hij profileert zich eerder als een drama met hier en daar spannende momenten en schietscènes.
Toch overheersen de rustige scènes. De film vraagt ons vooral om mee te leven met Hig, die vasthangt aan zijn vorige bestaan, vastzit in het nu en droomt van een quasi-utopisch leven in een wereld die een hel is geworden. De film wil laten zien dat mensen vaak blind zijn voor wat ze hebben en blijven hunkeren naar iets beters.
Die gedachte krijgt een duidelijke afronding; andere verhaallijnen niet. Veel Scott-fans zullen daar ontgoocheld over zijn, maar het is wel het juiste slot, want helemaal in lijn met de onderliggende thematiek. Anderzijds krijg je wel het gevoel dat er nog iets moet komen, alsof de film de eerste aflevering is van een The Last of Us-achtige serie met momenten die herinneringen oproepen aan The Omega Man, The Road, Light of My Life en jawel Snowpiercer.
De film functioneert vooral dankzij Jacob Elordi, die hem draagt met de sympathiekste vertolking uit zijn nog jonge carrière. Hij speelt de doodgewoonste man die je je kunt voorstellen in een abnormale situatie, en dat moet het moeilijkste zijn voor een acteur. Je kunt immers niet terugvallen op jeugdtrauma's, grote geheimen, obsessies, frustraties, lichamelijke gebreken en innerlijke tegenstrijdigheden. Hig is gewoonweg een aardige kerel.
En toch, ergens verwacht je meer van Scott. Technisch valt Scott amper te overtreffen, maar veel regisseurs hadden van The Dog Stars een degelijke prent kunnen maken. In de nadagen van zijn carrière hoop je dat Scott de originaliteit, grootsheid en inventiviteit die hij toonde in films als Alien, Blade Runner, Matchstick Men, The Counselor en The Martian opnieuw laat bruisen. The Dog Stars is net iets te doorsnee om tot zijn topfilms te worden gerekend.
Ridley Scott, inmiddels tegen de negentig, weet niet van ophouden. De laatste twintig jaar maakte hij vijftien films, telkens met een groot budget. Na zijn epische blockbusters Napoleon en Gladiator II zocht hij iets bescheideners. De apocalyptische survivalfilm The Dog Stars kostte weliswaar meer dan honderd miljoen dollar, maar vertelt een eenvoudig verhaal, doseert het spektakel zuinig en richt zich op toeschouwers die eerder geboeid raken door langzaam veranderende personages dan door non-stopactie.
Negen jaar na een grieppandemie die talloze slachtoffers maakte en de wereld in chaos stortte, overleeft piloot-monteur Hig op een lokaal vliegveld ver van de steden. Samen met zijn partner, de schietgrage Bangley, en zijn hond Jasper probeert hij het beste te maken van een situatie die geen hoop toelaat. Iedere nieuwkomer wordt als een bedreiging gezien en direct geëlimineerd. Waar Bangley zijn lot geaccepteerd heeft, hoopt Hig dat ergens een betere plek is.
Met zijn Cessna-vliegtuigje trekt Hig regelmatig naar Denver om voorraden in te slaan die hij deelt met een mennonietengemeenschap. De toestand in de stad wordt echter steeds grimmiger door rondtrekkende bendes. Meer dan ooit wil Hig op verkenning naar de mogelijk utopische plaats in Colorado waarvandaan hij jaren eerder verstoorde radioberichten opving. Maar een tekort aan kerosine voor de terugweg weerhoudt hem ervan die stap te zetten.
Ridley Scott en scenarist Mark L. Smith (The Revenant) blijven dicht bij Peter Hellers boek, maar vergroten de actiescènes uit. Een incident waarvan het boek alleen de gevolgen beschrijft, blaast Scott op tot een Mad Max-achtige veldslag. Ook andere dramatische gebeurtenissen zet hij sterker aan. De roman van Heller bevat relatief weinig actie. Die toon volgt Scott in het eerste uur: veel spanning, weinig fysieke conflicten.
In de laatste drie kwartier laat de Alien-regisseur zich alsnog gaan, zonder in non-stopactie te vervallen. Ergens voel je dat de uitvergrote actiemomenten er zijn om de fans van Scott-spektakel tevreden te stellen. Toch is The Dog Stars geen actiefilm. Hij profileert zich eerder als een drama met hier en daar spannende momenten en schietscènes.
Toch overheersen de rustige scènes. De film vraagt ons vooral om mee te leven met Hig, die vasthangt aan zijn vorige bestaan, vastzit in het nu en droomt van een quasi-utopisch leven in een wereld die een hel is geworden. De film wil laten zien dat mensen vaak blind zijn voor wat ze hebben en blijven hunkeren naar iets beters.
Die gedachte krijgt een duidelijke afronding; andere verhaallijnen niet. Veel Scott-fans zullen daar ontgoocheld over zijn, maar het is wel het juiste slot, want helemaal in lijn met de onderliggende thematiek. Anderzijds krijg je wel het gevoel dat er nog iets moet komen, alsof de film de eerste aflevering is van een The Last of Us-achtige serie met momenten die herinneringen oproepen aan The Omega Man, The Road, Light of My Life en jawel Snowpiercer.
De film functioneert vooral dankzij Jacob Elordi, die hem draagt met de sympathiekste vertolking uit zijn nog jonge carrière. Hij speelt de doodgewoonste man die je je kunt voorstellen in een abnormale situatie, en dat moet het moeilijkste zijn voor een acteur. Je kunt immers niet terugvallen op jeugdtrauma's, grote geheimen, obsessies, frustraties, lichamelijke gebreken en innerlijke tegenstrijdigheden. Hig is gewoonweg een aardige kerel.
En toch, ergens verwacht je meer van Scott. Technisch valt Scott amper te overtreffen, maar veel regisseurs hadden van The Dog Stars een degelijke prent kunnen maken. In de nadagen van zijn carrière hoop je dat Scott de originaliteit, grootsheid en inventiviteit die hij toonde in films als Alien, Blade Runner, Matchstick Men, The Counselor en The Martian opnieuw laat bruisen. The Dog Stars is net iets te doorsnee om tot zijn topfilms te worden gerekend.
