'The Death of Robin Hood': dit keer geen barmhartige held maar een genadeloze moordenaar (2026)
In dit gewelddadige drama wordt een oude bandiet gedwongen zijn nalatenschap te overdenken.
Regie: Michael Sarnoski | Scenario: Michael Sarnoski | Cast: Hugh Jackman (Robin Hood), Jodie Comer (zuster Marian), Bill Skarsgård (Edward), Faith Delaney (Little Margaret), Murray Bartlett (de lepralijder) e.a. | Speelduur: 120 minuten | Jaar: 2026
Het herevalueren van klassieke helden is de laatste tijd behoorlijk trendy in Hollywood. Eerder deze zomer verscheen The Odyssey, die de complexe Odysseus als generaal met schuldcomplex neerzet. Michael Sarnoski, als scenarist en regisseur vooral bekend van de verdienstelijke thrillerdrama's Pig en A Quiet Place: Day One, doet iets vergelijkbaars met The Death of Robin Hood. In deze film verandert hij de barmhartige dief in een brute moordmachine zonder moreel kompas.
Sarnoski koos er bewust voor om de mythe rondom Robin Hood te 'deconstrueren'. Waarom dat in een geschiedenis vol duale en complexe helden nou net Robin Hood moet zijn, blijft gissen. Deconstrueren blijkt bovendien een understatement; de filmmaker keert het personage eerder binnenstebuiten. Afgezien van zijn talent met pijl en boog heeft deze Robin Hood weinig gemeen met de held uit klassieke bewerkingen. Weinig subtiel wordt hij ditmaal als een meedogenloos monster afgeschilderd dat de mythe rondom zijn naam als een last ervaart.
De eerste scène, waarin de oude Robin op koelbloedige wijze iemand omlegt, is tekenend. Niet veel later volgt een ontmoeting met een oude vriend, die hem vraagt te helpen bij een wraakmissie nadat zijn familie is gegijzeld door een stel bandieten. Terwijl de twee oude vrienden op pad gaan, maken de in Ierland geschoten beelden van cinematograaf Pat Scola indruk. De prachtige vergezichten en droneshots van berglandschappen voorzien het sobere verhaal van een haast mythische sfeer.
In de eerste dertig minuten ontpopt The Death of Robin Hood zich tot een brute actiefilm, waarin niet alleen het rauwe camerawerk, maar ook de creativiteit in Robins moordtechnieken opvalt. Als een middeleeuwse John Wick gebruikt Robin een breed wapenarsenaal en zijn omgeving om zijn vijanden af te maken. Mensen met een zwakke maag kunnen The Death of Robin Hood dan ook maar beter overslaan: de film grenst in zijn meest gewelddadige scènes aan exploitatie.
Nadat de wraakmissie in het honderd loopt, is Robin genoodzaakt toevlucht te zoeken tot een afgelegen klooster. Daar maakt hij kennis met zuster Marian, briljant vertolkt door Jodie Comer. Zij bewees in The Last Duel al dat ze raad weet met historische rollen. In tijden van 'iPhone-face', waarin veel acteurs te modern en gladgestreken ogen voor historische films, past Comers gezicht juist heel natuurlijk in deze omgeving. Dat van Jackman overigens ook; de close-ups van zijn rimpelige, verweerde gezicht zijn kunstwerkjes an sich.
Jackmans Australische komaf hoor je gelukkig niet terug in zijn accent. Veel tekst heeft hij sowieso niet: hij zet zijn personage neer als een stoïcijnse overlever die liever te weinig zegt dan te veel. In de paar scènes waarin Robin wel emotioneel wordt, heeft Jackman aan minuscule veranderingen in zijn mimiek genoeg.
Dat de tweede helft in een kasteelruïne is opgenomen, draagt verder bij aan het gevoel van authenticiteit. De figuren die zich om verschillende redenen in het klooster bevinden, laten Robin inzien dat er ook op een vreedzame manier kan worden samengeleefd. Een subplot waarin een chronisch zieke man tijdens wandelingen zwaarwichtige gesprekken voert met Robin is mooi, al komen sommige zinnen een tikkeltje gekunsteld over. Sarnoski wil de film duidelijk van een filosofische en existentiële laag voorzien. Daarin slaagt hij grotendeels, maar niet alle subplots werken.
Dat Robin zich in het klooster bijvoorbeeld over een jong meisje ontfermt, voelt wat gemakkelijk. Dat klassieke trucje is recent al zo vaak benut dat het lijkt alsof filmmakers collectief hebben besloten te compenseren voor alle ophef over giftige mannelijkheid. Ook ligt het voor de hand dat er gevaar loert buiten het klooster, maar de vraag hoe Robin zich tot dat gevaar verhoudt, houdt de tweede helft interessant. Kiest de oude bandiet voor het bekende, gewelddadige pad of is hij in zijn laatste levensfase toch in staat te veranderen?
Sarnoski voegt met The Death of Robin Hood opnieuw een artistieke titel aan zijn oeuvre toe waarin hij geweld in een existentiële context plaatst. Een schot in de roos is deze film niet vanwege een wisselvallige tweede helft, maar de prachtige visuele stijl en twee indrukwekkende rollen maken deze brute fabel toch de moeite waard.
Het herevalueren van klassieke helden is de laatste tijd behoorlijk trendy in Hollywood. Eerder deze zomer verscheen The Odyssey, die de complexe Odysseus als generaal met schuldcomplex neerzet. Michael Sarnoski, als scenarist en regisseur vooral bekend van de verdienstelijke thrillerdrama's Pig en A Quiet Place: Day One, doet iets vergelijkbaars met The Death of Robin Hood. In deze film verandert hij de barmhartige dief in een brute moordmachine zonder moreel kompas.
Sarnoski koos er bewust voor om de mythe rondom Robin Hood te 'deconstrueren'. Waarom dat in een geschiedenis vol duale en complexe helden nou net Robin Hood moet zijn, blijft gissen. Deconstrueren blijkt bovendien een understatement; de filmmaker keert het personage eerder binnenstebuiten. Afgezien van zijn talent met pijl en boog heeft deze Robin Hood weinig gemeen met de held uit klassieke bewerkingen. Weinig subtiel wordt hij ditmaal als een meedogenloos monster afgeschilderd dat de mythe rondom zijn naam als een last ervaart.
De eerste scène, waarin de oude Robin op koelbloedige wijze iemand omlegt, is tekenend. Niet veel later volgt een ontmoeting met een oude vriend, die hem vraagt te helpen bij een wraakmissie nadat zijn familie is gegijzeld door een stel bandieten. Terwijl de twee oude vrienden op pad gaan, maken de in Ierland geschoten beelden van cinematograaf Pat Scola indruk. De prachtige vergezichten en droneshots van berglandschappen voorzien het sobere verhaal van een haast mythische sfeer.
In de eerste dertig minuten ontpopt The Death of Robin Hood zich tot een brute actiefilm, waarin niet alleen het rauwe camerawerk, maar ook de creativiteit in Robins moordtechnieken opvalt. Als een middeleeuwse John Wick gebruikt Robin een breed wapenarsenaal en zijn omgeving om zijn vijanden af te maken. Mensen met een zwakke maag kunnen The Death of Robin Hood dan ook maar beter overslaan: de film grenst in zijn meest gewelddadige scènes aan exploitatie.
Nadat de wraakmissie in het honderd loopt, is Robin genoodzaakt toevlucht te zoeken tot een afgelegen klooster. Daar maakt hij kennis met zuster Marian, briljant vertolkt door Jodie Comer. Zij bewees in The Last Duel al dat ze raad weet met historische rollen. In tijden van 'iPhone-face', waarin veel acteurs te modern en gladgestreken ogen voor historische films, past Comers gezicht juist heel natuurlijk in deze omgeving. Dat van Jackman overigens ook; de close-ups van zijn rimpelige, verweerde gezicht zijn kunstwerkjes an sich.
Jackmans Australische komaf hoor je gelukkig niet terug in zijn accent. Veel tekst heeft hij sowieso niet: hij zet zijn personage neer als een stoïcijnse overlever die liever te weinig zegt dan te veel. In de paar scènes waarin Robin wel emotioneel wordt, heeft Jackman aan minuscule veranderingen in zijn mimiek genoeg.
Dat de tweede helft in een kasteelruïne is opgenomen, draagt verder bij aan het gevoel van authenticiteit. De figuren die zich om verschillende redenen in het klooster bevinden, laten Robin inzien dat er ook op een vreedzame manier kan worden samengeleefd. Een subplot waarin een chronisch zieke man tijdens wandelingen zwaarwichtige gesprekken voert met Robin is mooi, al komen sommige zinnen een tikkeltje gekunsteld over. Sarnoski wil de film duidelijk van een filosofische en existentiële laag voorzien. Daarin slaagt hij grotendeels, maar niet alle subplots werken.
Dat Robin zich in het klooster bijvoorbeeld over een jong meisje ontfermt, voelt wat gemakkelijk. Dat klassieke trucje is recent al zo vaak benut dat het lijkt alsof filmmakers collectief hebben besloten te compenseren voor alle ophef over giftige mannelijkheid. Ook ligt het voor de hand dat er gevaar loert buiten het klooster, maar de vraag hoe Robin zich tot dat gevaar verhoudt, houdt de tweede helft interessant. Kiest de oude bandiet voor het bekende, gewelddadige pad of is hij in zijn laatste levensfase toch in staat te veranderen?
Sarnoski voegt met The Death of Robin Hood opnieuw een artistieke titel aan zijn oeuvre toe waarin hij geweld in een existentiële context plaatst. Een schot in de roos is deze film niet vanwege een wisselvallige tweede helft, maar de prachtige visuele stijl en twee indrukwekkende rollen maken deze brute fabel toch de moeite waard.
