Regie: Louis Leterrier | Scenario: Matthew Robinson | Cast: Wagner Moura (Jason), Greta Lee (Ann), Riley Chung (Ruth), Noah Alexander Sosnowski (Graham), e.a. | Speelduur: 112 minuten | Jaar: 2026

Wat een timing. Juist nu elke vorm van neerslag lijkt te ontbreken op de meteorologische menulijst begint het in The Last House onophoudelijk te gieten. De werkloze Jason besluit zijn visuitje te staken wanneer het noodweer de kop opsteekt. Wanneer hij en zijn gezin erop uit willen blijkt de voordeur onwrikbaar. Ook de keukendeur is hermetisch gesloten en de garagedeur is met geen mogelijkheid open te krijgen. De conclusie: het gezin, verder bestaande uit vrouw Ann, zoon Graham, dochter Ruth en golden retriever Cassidy, zit opgesloten in hun eigen huis.

Zo start deze overlevingsthriller van Louis Leterrier. Het filmverorberende publiek zal de Fransman voornamelijk kennen van reeksen als Transporter, Now You See Me en Fast & Furious. Het laatste huis uit de titel lijkt Jasons gezin nog niet te hebben ingenomen. Overal in de straat zijn de bewoners eenzelfde lot beschoren.

Waar de buren elkaar voorheen nauwelijks hebben opgemerkt, wordt er nu gecommuniceerd met bordjes die voor het raam gehouden worden. Daarmee is de thriller een voorzichtige kritiek op ons onvermogen om echt te verbinden en de verslaving aan sociale media. Elke andere moderne vorm van communicatie ligt er namelijk uit. Jason en zijn gezin besluiten er maar het beste van te maken, zonder zichzelf de vraag te stellen hoe en waarom ze nou precies in deze situatie terecht zijn gekomen. Van enige vorm van logica moet The Last House het overduidelijk niet hebben.

Ach, voorlopig zit er nog genoeg eetbaars in de vriezer en de zaadjes van gebruikte tomaten bieden het vooruitzicht van nog meer tomaten. Jason weet een oude DVD-speler aan de praat te krijgen en er worden heel wat filmavondjes met titels als Annie en Air Force One gepland. De oude platencollectie doet tevens dienst als entertainment en muziekeducatie voor de kinderen.

Vooralsnog een romantisch vooruitzicht, met onthaasting en het aanhalen van de familiebanden. Maar dagen worden weken en weken worden maanden. Leterriers overlevingsthriller komt sloom uit de startblokken. Het duurt bijna veertig minuten voordat er enige vorm van spanning in een potpourri van genres wordt gegooid. Dochter Ruth ziet een zonderlinge gestalte in de stromende regen, maar vermoedt geen kwade zin. Na de veel te late speldenprikjes volgt een scala aan creatieve uitspattingen om aan voedsel te komen en in leven te blijven.

Ondanks de overduidelijke beperkingen en tekortkomingen weten Leterrier en scenarist Matthew Robinson de variatie er vrijwel voortdurend in te houden. Een knappe prestatie, aangezien het aanbod aan mogelijkheden zeer gering is. De vergelijkingen met vooral het eerste deel van A Quiet Place dringt zich onvermijdelijk op. Het had hier alleen niet misstaan wanneer het mysterie en de angst een prominentere plek hadden ingenomen.

Op een zenuwinstorting van Jason na, wanneer die met man en macht met zijn opgekalefaterde oldtimer door een garagedeur probeert te beuken, houdt het gezin het hoofd opvallend koel. Het helpt bovendien niet in de geloofwaardigheid dat Braziliaanse hoofdrolspeler Wagner Moura niet helemaal soepel uit zijn Engelse teksten komt.

The Last House is allesbehalve verloren tijd. Er had echter nog veel meer spanning gezeten in de gedachte om in je eigen huis opgesloten te zitten en de wrijvingen die dit binnen een gezin, onder wie twee pubers, kunnen veroorzaken. Aan het hoe en waarom van de opsluiting wordt haast geen enkele schermtijd vuil gemaakt en echt beklemmend wordt het ook nooit.

Wanneer het gezin mogelijkheden ziet om uit te breken - met God mag weten wat voor onomkeerbare gevolgen - besluit Leterrier ook nog even de horrordoos open te zetten. Deze stijlverandering heeft slechts een tamme uitwerking. Wie op echte antwoorden zit te wachten zal bedrogen uitkomen, maar in dit geval is dat echt meer dan prima.

The Last House is te zien bij Netflix.