'C'Était Mieux Demain': wat gebeurt er als een jarenvijftigstel in onze tijd belandt? (2025)
Franse komedie haalt aardige grappen uit botsende tijdgeesten, maar verliest zich in geschreeuw en overdrijving.
in Recensies
Update:
Regie: Vinciane Millereau | Scenario: Julien Lambroschini, Vinciane Millereau | Cast: Elsa Zylberstein (Hélène Dupuis), Didier Bourdon (Michel Dupuis), Mathilde Le Borgne (Jeanne Dupuis), Maxim Foster (Lucien Dupuis), Romain Cottard (Jacques), Céline Fuhrer (Yvonne), e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2025
Hélène en Michel wonen samen met hun tienerkinderen in een nette wijk in een Frans stadje. Gelukkig getrouwd zijn in 1958 betekent dat híj elke dag naar kantoor gaat om als kredietverstrekker leningen goed of af te keuren, terwijl zíj thuis de was door de wringer haalt en zijn pantoffels en biertje klaarzet voor de avond. Maar niet alles is perfect. Dochterlief heeft braakbuien en dan weet je wel hoe laat het is. Volgens de mores van de jaren vijftig zal er dus ook getrouwd moeten worden.
C'Était Mieux Demain begint als een uitvergroting van het leven in dat tijdvak. Alle nadruk ligt op het strakke rollenpatroon van voor de seksuele revolutie en de daarmee gepaard gaande machtsongelijkheid. Hélène wil graag een elektrische wasmachine, maar Michel koopt van dat geld liever iets waar ze écht iets aan hebben. En hij is de baas! Na een kwartier zet een incident alles op zijn kop. Even denk je aan Freaky Friday, maar de makers kiezen toch voor Back to the Future. Zelfs de titel knipoogt naar de tijdreisklassieker.
Het echtpaar wordt onvrijwillig naar 2025 geteleporteerd. De locatie is hetzelfde, maar verder is alles anders. Elektrische steps, pratende apparaten in de keuken, Engelse uitdrukkingen die het taalgebruik doorspekken en relatievormen waarvan zeventig jaar geleden iedereen deed alsof ze niet bestonden. Vooral het veranderde rollenpatroon is een enorme schok voor de conservatieve Hélène en Michel. Híj moet vanaf nu de was in de machine stoppen, terwijl zíj een hoge managementfunctie bij zijn oude bedrijf blijkt te hebben.
De teleportatie is een haast oneindige bron van grappen en grollen over de verschillen tussen de tijdperken. Vrijwel alle eigenaardigheden van onze tijd worden via de blik van Michel en Hélène uitvergroot en enerzijds op de hak genomen, maar anderzijds ook neergezet als verworvenheden die de mens verder hebben gebracht. Inzicht leidt tot emancipatie, maar ook andersom. Hélènes gedwongen rol als kostwinnaar en leider binnen een modern bedrijf bevrijdt haar in snel tempo van alle ballast en onderdrukte gevoelens die ze in de jaren vijftig met zich meedroeg. You go, girl!
C'Était Mieux Demain verpakt dit alles in een tamelijk flauwe komedie, die los van het spel met de tijdgeest en de geinige tijdreislusjes (Michel wijst een kredietaanvraag voor de eerste Ikea-vestiging in Frankrijk af) niet zo veel te bieden heeft. De grapjes over robotstofzuigers, angst voor seksisme op de werkvloer, vrouwenvoetbal en Love Island (of een soortgelijk realityprogramma) worden op een gegeven moment repetitief. Wat dan overblijft is een flinterdun verhaaltje rond het huwelijk van dochter Jeanne en een boel gekke bekken.
Ook wordt er heel wat afgeschreeuwd en doen de typisch Franse snelpraatwedstrijdjes geregeld hun intrede, wat af en toe tot tenenkrommende scènes leidt. In deze komedie is alles overdreven; voor nuance is geen plaats. De gestileerde vormgeving zal daarnaast niet iedereen bevallen en draagt nog meer bij aan het gedateerde gevoel dat deze komedie oproept. C'Était Mieux Demain is zeker geen film waarvoor mensen in de toekomst terug in de tijd zullen reizen.
Hélène en Michel wonen samen met hun tienerkinderen in een nette wijk in een Frans stadje. Gelukkig getrouwd zijn in 1958 betekent dat híj elke dag naar kantoor gaat om als kredietverstrekker leningen goed of af te keuren, terwijl zíj thuis de was door de wringer haalt en zijn pantoffels en biertje klaarzet voor de avond. Maar niet alles is perfect. Dochterlief heeft braakbuien en dan weet je wel hoe laat het is. Volgens de mores van de jaren vijftig zal er dus ook getrouwd moeten worden.
C'Était Mieux Demain begint als een uitvergroting van het leven in dat tijdvak. Alle nadruk ligt op het strakke rollenpatroon van voor de seksuele revolutie en de daarmee gepaard gaande machtsongelijkheid. Hélène wil graag een elektrische wasmachine, maar Michel koopt van dat geld liever iets waar ze écht iets aan hebben. En hij is de baas! Na een kwartier zet een incident alles op zijn kop. Even denk je aan Freaky Friday, maar de makers kiezen toch voor Back to the Future. Zelfs de titel knipoogt naar de tijdreisklassieker.
Het echtpaar wordt onvrijwillig naar 2025 geteleporteerd. De locatie is hetzelfde, maar verder is alles anders. Elektrische steps, pratende apparaten in de keuken, Engelse uitdrukkingen die het taalgebruik doorspekken en relatievormen waarvan zeventig jaar geleden iedereen deed alsof ze niet bestonden. Vooral het veranderde rollenpatroon is een enorme schok voor de conservatieve Hélène en Michel. Híj moet vanaf nu de was in de machine stoppen, terwijl zíj een hoge managementfunctie bij zijn oude bedrijf blijkt te hebben.
De teleportatie is een haast oneindige bron van grappen en grollen over de verschillen tussen de tijdperken. Vrijwel alle eigenaardigheden van onze tijd worden via de blik van Michel en Hélène uitvergroot en enerzijds op de hak genomen, maar anderzijds ook neergezet als verworvenheden die de mens verder hebben gebracht. Inzicht leidt tot emancipatie, maar ook andersom. Hélènes gedwongen rol als kostwinnaar en leider binnen een modern bedrijf bevrijdt haar in snel tempo van alle ballast en onderdrukte gevoelens die ze in de jaren vijftig met zich meedroeg. You go, girl!
C'Était Mieux Demain verpakt dit alles in een tamelijk flauwe komedie, die los van het spel met de tijdgeest en de geinige tijdreislusjes (Michel wijst een kredietaanvraag voor de eerste Ikea-vestiging in Frankrijk af) niet zo veel te bieden heeft. De grapjes over robotstofzuigers, angst voor seksisme op de werkvloer, vrouwenvoetbal en Love Island (of een soortgelijk realityprogramma) worden op een gegeven moment repetitief. Wat dan overblijft is een flinterdun verhaaltje rond het huwelijk van dochter Jeanne en een boel gekke bekken.
Ook wordt er heel wat afgeschreeuwd en doen de typisch Franse snelpraatwedstrijdjes geregeld hun intrede, wat af en toe tot tenenkrommende scènes leidt. In deze komedie is alles overdreven; voor nuance is geen plaats. De gestileerde vormgeving zal daarnaast niet iedereen bevallen en draagt nog meer bij aan het gedateerde gevoel dat deze komedie oproept. C'Était Mieux Demain is zeker geen film waarvoor mensen in de toekomst terug in de tijd zullen reizen.
