'De Gaulle: Résistance': humor, actie en eenvoud maken taaie geschiedenisles tot meeslepende publieksfilm (2026)
Eerste deel van biografisch tweeluik over Charles de Gaulle smaakt naar meer.
Regie: Antonin Baudry | Scenario: Antonin Baudry, Bérénice Vila | Cast: Simon Abkarian (Charles de Gaulle), Simon Russell Beale (Winston Churchill), Florian Lesieur (Fernand Bonnier de La Chapelle), Benoît Magimel (Pierre Koenig), Mathieu Kassovitz (admiraal François Darlan), Campbell Scott (Franklin D. Roosevelt), Niels Schneider (generaal Philippe Leclerc de Hauteclocque), Anamaria Vartelomei (Livia), Karim Leklou (Blazej), Félix Kysyl (Jean Moulin), e.a. | Speelduur: 158 minuten | Jaar: 2026
In 2020 werd al eens een Charles de Gaulle-biopic uitgebracht, met Lambert Wilson in de hoofdrol. Die film besloeg slechts een maand uit het leven van de Franse staatsman. Voormalig diplomaat Antonin Baudry heeft grotere ambities. Hij koos voor een tweeluik van vierenzeventig miljoen euro over het leven van de Gaulle tijdens de vijf oorlogsjaren, gebaseerd op Julian Jacksons boek A Certain Idea of France: The Life of Charles de Gaulle. Het eerste deel, De Gaulle: Résistance, duurt bijna drie uur, maar Baudry heeft er een vlotte publieksfilm van gemaakt.
De twee delen overspannen de Tweede Wereldoorlog, de periode waarin Charles de Gaulle evolueerde van de weinig gerespecteerde dwarsligger tot de onbetwiste leider van het Franse verzet. In het begin neemt niemand De Gaulle ernstig genoeg. Maar hij is wel een van de weinigen die weigert te buigen voor de nazi's, ook wanneer maarschalk Pétain een deal sluit met de vijand en zijn collaborerende Vichy-regime vestigt in de 'Zone libre'. Het andere deel van Frankrijk wordt bezet door Duitse troepen. Zonder enige steun heeft De Gaulle geen andere keuze dan uit te wijken naar Londen.
In Engeland moet de brigadegeneraal vanaf nul beginnen en probeert hij met zijn vertrouwelingen het verzet te organiseren. Aanvankelijk ziet de Britse premier Winston Churchill weinig in deze onwrikbare, stijve en humorloze Franse militair, maar later steekt de opportunist in hem de kop op. Zeker wanneer De Gaulle kleine overwinningen behaalt in de kolonies en steun kan leveren aan de Britse troepen in Afrika, is hij bereid om hem als medestander te zien. Het eerste deel eindigt met een verrassing die De Gaulle, even uitgerangeerd als leider van de Franse troepen, terug op de kaart zet.
Verwacht van zo'n peperdure Charles de Gaulle-biopic geen radicale en zeer genuanceerde kijk op de brigadegeneraal die het schopte tot president van Frankrijk. Wat het publiek wel krijgt, is een zeer vlotte, entertainende en conventionele geschiedenisles voor kijkers die iets willen weten over Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog zonder te worden overladen met details. Baudry klaart de klus door een perfect gedoseerd script, amusante momenten en een stevige actiesequentie.
Die laatste krijgt vorm als een halfuur durende film binnen de film en draait rond de slag bij Bir Hakeim. Kolonel Koenig bood met zijn troepen dagenlang de Duitsers het hoofd, maar raakte volledig omsingeld. Toch wist hij uit te breken, wat hem een legendarische status gaf. De Gaulle was daar uiteraard niet bij, maar die morele overwinning droeg bij tot een groter vertrouwen van de geallieerden. Het is een indrukwekkende episode die binnen dat eerste deel van Baudry's tweeluik prima werkt, omdat het de lange speelduur wat doorbreekt.
Interessant en origineel is ook het aanvankelijk vreemde parallelverhaal rond de jonge Fernand Bonnier de La Chapelle, die zich geroepen voelt om De Gaulle te volgen na diens oproep tot verzet tegen de Duitse bezetter, en daarmee ook tegen het collaborerende Vichy-regime. Je vraagt je een hele tijd af waarom Baudry dit nevenplot wilde vertellen, maar in de slotscènes wordt heel duidelijk welke impact Bonnier de La Chapelle heeft gehad op de carrière van de Gaulle.
Er zullen altijd mensen zijn die vinden dat de film niet diep genoeg graaft, te veel bewondering heeft voor de door Simon Abkarian soms karikaturaal uitgebeelde protagonist, en complexe zaken drastisch vereenvoudigt. Daar zit zeker waarheid in. Het thema collaboratie in Frankrijk is een enorm gecompliceerd gegeven dat hier onmogelijk subtiel kan worden uitgelegd, zeker niet in een brede publieksfilm. Baudry lijkt de toeschouwer enigszins aan te sporen om na het bekijken van zijn film de historische context zelf verder uit te pluizen.
De Gaulle: Résistance mag er zijn. Over enkele weken volgt deel twee, De Gaulle: Liberté, dat eveneens bijna drie uur duurt. We kunnen dan pas het totaalplaatje beoordelen, maar voorlopig smaakt deze de Gaulle-biopic naar meer.
In 2020 werd al eens een Charles de Gaulle-biopic uitgebracht, met Lambert Wilson in de hoofdrol. Die film besloeg slechts een maand uit het leven van de Franse staatsman. Voormalig diplomaat Antonin Baudry heeft grotere ambities. Hij koos voor een tweeluik van vierenzeventig miljoen euro over het leven van de Gaulle tijdens de vijf oorlogsjaren, gebaseerd op Julian Jacksons boek A Certain Idea of France: The Life of Charles de Gaulle. Het eerste deel, De Gaulle: Résistance, duurt bijna drie uur, maar Baudry heeft er een vlotte publieksfilm van gemaakt.
De twee delen overspannen de Tweede Wereldoorlog, de periode waarin Charles de Gaulle evolueerde van de weinig gerespecteerde dwarsligger tot de onbetwiste leider van het Franse verzet. In het begin neemt niemand De Gaulle ernstig genoeg. Maar hij is wel een van de weinigen die weigert te buigen voor de nazi's, ook wanneer maarschalk Pétain een deal sluit met de vijand en zijn collaborerende Vichy-regime vestigt in de 'Zone libre'. Het andere deel van Frankrijk wordt bezet door Duitse troepen. Zonder enige steun heeft De Gaulle geen andere keuze dan uit te wijken naar Londen.
In Engeland moet de brigadegeneraal vanaf nul beginnen en probeert hij met zijn vertrouwelingen het verzet te organiseren. Aanvankelijk ziet de Britse premier Winston Churchill weinig in deze onwrikbare, stijve en humorloze Franse militair, maar later steekt de opportunist in hem de kop op. Zeker wanneer De Gaulle kleine overwinningen behaalt in de kolonies en steun kan leveren aan de Britse troepen in Afrika, is hij bereid om hem als medestander te zien. Het eerste deel eindigt met een verrassing die De Gaulle, even uitgerangeerd als leider van de Franse troepen, terug op de kaart zet.
Verwacht van zo'n peperdure Charles de Gaulle-biopic geen radicale en zeer genuanceerde kijk op de brigadegeneraal die het schopte tot president van Frankrijk. Wat het publiek wel krijgt, is een zeer vlotte, entertainende en conventionele geschiedenisles voor kijkers die iets willen weten over Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog zonder te worden overladen met details. Baudry klaart de klus door een perfect gedoseerd script, amusante momenten en een stevige actiesequentie.
Die laatste krijgt vorm als een halfuur durende film binnen de film en draait rond de slag bij Bir Hakeim. Kolonel Koenig bood met zijn troepen dagenlang de Duitsers het hoofd, maar raakte volledig omsingeld. Toch wist hij uit te breken, wat hem een legendarische status gaf. De Gaulle was daar uiteraard niet bij, maar die morele overwinning droeg bij tot een groter vertrouwen van de geallieerden. Het is een indrukwekkende episode die binnen dat eerste deel van Baudry's tweeluik prima werkt, omdat het de lange speelduur wat doorbreekt.
Interessant en origineel is ook het aanvankelijk vreemde parallelverhaal rond de jonge Fernand Bonnier de La Chapelle, die zich geroepen voelt om De Gaulle te volgen na diens oproep tot verzet tegen de Duitse bezetter, en daarmee ook tegen het collaborerende Vichy-regime. Je vraagt je een hele tijd af waarom Baudry dit nevenplot wilde vertellen, maar in de slotscènes wordt heel duidelijk welke impact Bonnier de La Chapelle heeft gehad op de carrière van de Gaulle.
Er zullen altijd mensen zijn die vinden dat de film niet diep genoeg graaft, te veel bewondering heeft voor de door Simon Abkarian soms karikaturaal uitgebeelde protagonist, en complexe zaken drastisch vereenvoudigt. Daar zit zeker waarheid in. Het thema collaboratie in Frankrijk is een enorm gecompliceerd gegeven dat hier onmogelijk subtiel kan worden uitgelegd, zeker niet in een brede publieksfilm. Baudry lijkt de toeschouwer enigszins aan te sporen om na het bekijken van zijn film de historische context zelf verder uit te pluizen.
De Gaulle: Résistance mag er zijn. Over enkele weken volgt deel twee, De Gaulle: Liberté, dat eveneens bijna drie uur duurt. We kunnen dan pas het totaalplaatje beoordelen, maar voorlopig smaakt deze de Gaulle-biopic naar meer.
