'Magellan': ontdekkingsreis naar de Molukken is ook voor de kijker een tocht vol ontberingen (2025)
In de verte tsjirpt een krekel en zo is weer een minuut voorbij.
in Recensies
Update:
Regie: Lav Diaz | Scenario: Lav Diaz | Cast: Gael García Bernal (Ferdinand Magellaan), Amado Arjay Babon (Enrique), Ronnie Lazaro (Raja Humabon), Ângela Azevedo (Beatriz Barbosa Magellaan), Hazel Orencio (koningin Juana), Tomás Alves (Francisco Serrão), e.a. | Speelduur: 160 minuten | Jaar: 2025
De Molukken, een eilandengroep op de grens van de Indische en Stille Oceaan, kennen een lange geschiedenis van overheersing en geweld. Al vanaf de middeleeuwen stonden de eilanden bekend om hun specerijen, waardoor Europese mogendheden dit gebied maar wat graag onder controle wilden krijgen. In 1519 zocht Ferdinand Magellaan een nieuwe weg naar die rijkdommen: "een route onder het einde van de wereld door".
Magellan is een partiële biopic van de Portugese ontdekkingsreiziger, die op zijn expeditie naar de Molukken onder Spaanse vlag zeilde. De film begint in 1511 op het schiereiland Malakka, waar Magellaan op zoek gaat naar overlevenden na een bloedige confrontatie. Het is de start van een gewelddadig, maar ook dromerig en verstild relaas dat Magellaans verrichtingen zonder veel opsmuk toont. De scènes zijn lang uitgesponnen en de dialogen summier.
In het eerste uur van de film is er maar één personage dat meer dan drie zinnen achter elkaar spreekt, en die valt ook nog eens prompt dood neer. Magellan kijk je niet om van lange redevoeringen te genieten. Wie houdt van rustige, ruige natuurbeelden (helaas in 4:3-ratio), ontberingen op zee en tableau vivants van mensen in zestiende-eeuwse kledij, komt echter ruimschoots aan zijn trekken. Deze film neemt zijn tijd, bijna drie uur lang.
Regisseur Lav Diaz, wiens Magellan de Filipijnse Oscarinzending was, legt heel weinig uit. Het valt zelfs aan te raden om van tevoren Wikipedia te raadplegen, want de geschiedenis van Magellaan zal bij de meeste Nederlanders niet tot in detail bekend zijn. De film geeft weinig handvatten om de gebeurtenissen te duiden en in het juiste historische kader te plaatsen. Veel scènes lijken om trivialiteiten te draaien en openbaren slechts mondjesmaat wat Magellaan tot een belangrijke historische figuur maakt.
Ook de filosofische, religieuze en politieke noties en Magellaans persoonlijkheid komen niet goed uit de verf. Gael García Bernal (Y Tu Mamá También, The Motorcycle Diaries) is een prima acteur, maar hier is hij te veel een poserende mooiboy die de bezetenheid en meedogenloosheid van de zestiende-eeuwse ontdekkingsreiziger niet goed weet over te brengen. Iets wat Gérard Depardieu (1492: Conquest of Paradise) en Klaus Kinski (Aguirre, der Zorn Gottes) in soortgelijke rollen wel lukte. Het lijkt alsof de regisseur aan Bernal heeft gevraagd zich vooral heel erg in te houden.
De acteurs zijn sowieso het ondergeschoven kindje. Diaz staat amper realistische interacties tussen de personages toe, maar laat mensen op geforceerde manier door het scherm lopen of met elkaar praten. In de meeste gevallen registreert de camera vanaf statief stilstaande beelden met plukjes zwijgende Portugezen, Spanjaarden, Filipino's, Malakkers en Molukkers in het frame. In de verte tsjirpt een boskrekel. Zo, weer een minuut voorbij.
Sommige kijkers zullen dit ervaren als heerlijk contemplatief en diep artistiek, maar wie slechts af en toe een arthousetitel meepikt, krijgt het zwaar met het tempo en de statische enscenering. De beelden hebben zeker sfeer, vooral wanneer de regen op de rivier door het oerwoud klettert, maar Diaz weet er geen pakkend verhaal omheen te vertellen. Magellaan blijft na afloop nog steeds een onbekende.
De Molukken, een eilandengroep op de grens van de Indische en Stille Oceaan, kennen een lange geschiedenis van overheersing en geweld. Al vanaf de middeleeuwen stonden de eilanden bekend om hun specerijen, waardoor Europese mogendheden dit gebied maar wat graag onder controle wilden krijgen. In 1519 zocht Ferdinand Magellaan een nieuwe weg naar die rijkdommen: "een route onder het einde van de wereld door".
Magellan is een partiële biopic van de Portugese ontdekkingsreiziger, die op zijn expeditie naar de Molukken onder Spaanse vlag zeilde. De film begint in 1511 op het schiereiland Malakka, waar Magellaan op zoek gaat naar overlevenden na een bloedige confrontatie. Het is de start van een gewelddadig, maar ook dromerig en verstild relaas dat Magellaans verrichtingen zonder veel opsmuk toont. De scènes zijn lang uitgesponnen en de dialogen summier.
In het eerste uur van de film is er maar één personage dat meer dan drie zinnen achter elkaar spreekt, en die valt ook nog eens prompt dood neer. Magellan kijk je niet om van lange redevoeringen te genieten. Wie houdt van rustige, ruige natuurbeelden (helaas in 4:3-ratio), ontberingen op zee en tableau vivants van mensen in zestiende-eeuwse kledij, komt echter ruimschoots aan zijn trekken. Deze film neemt zijn tijd, bijna drie uur lang.
Regisseur Lav Diaz, wiens Magellan de Filipijnse Oscarinzending was, legt heel weinig uit. Het valt zelfs aan te raden om van tevoren Wikipedia te raadplegen, want de geschiedenis van Magellaan zal bij de meeste Nederlanders niet tot in detail bekend zijn. De film geeft weinig handvatten om de gebeurtenissen te duiden en in het juiste historische kader te plaatsen. Veel scènes lijken om trivialiteiten te draaien en openbaren slechts mondjesmaat wat Magellaan tot een belangrijke historische figuur maakt.
Ook de filosofische, religieuze en politieke noties en Magellaans persoonlijkheid komen niet goed uit de verf. Gael García Bernal (Y Tu Mamá También, The Motorcycle Diaries) is een prima acteur, maar hier is hij te veel een poserende mooiboy die de bezetenheid en meedogenloosheid van de zestiende-eeuwse ontdekkingsreiziger niet goed weet over te brengen. Iets wat Gérard Depardieu (1492: Conquest of Paradise) en Klaus Kinski (Aguirre, der Zorn Gottes) in soortgelijke rollen wel lukte. Het lijkt alsof de regisseur aan Bernal heeft gevraagd zich vooral heel erg in te houden.
De acteurs zijn sowieso het ondergeschoven kindje. Diaz staat amper realistische interacties tussen de personages toe, maar laat mensen op geforceerde manier door het scherm lopen of met elkaar praten. In de meeste gevallen registreert de camera vanaf statief stilstaande beelden met plukjes zwijgende Portugezen, Spanjaarden, Filipino's, Malakkers en Molukkers in het frame. In de verte tsjirpt een boskrekel. Zo, weer een minuut voorbij.
Sommige kijkers zullen dit ervaren als heerlijk contemplatief en diep artistiek, maar wie slechts af en toe een arthousetitel meepikt, krijgt het zwaar met het tempo en de statische enscenering. De beelden hebben zeker sfeer, vooral wanneer de regen op de rivier door het oerwoud klettert, maar Diaz weet er geen pakkend verhaal omheen te vertellen. Magellaan blijft na afloop nog steeds een onbekende.
