'Spider-Man: Brand New Day': de problemen van Spidey zijn weer herkenbaar dingen die we allemaal voelen (2026)
Spider-Man blijft veilig als franchise in de kundige handen van de samenwerking tussen Sony en de MCU.
Regie: Destin Daniel Cretton | Scenario: Chris McKenna & Erik Sommers | Cast: Tom Holland (Peter Parker/Spider-Man), Zendaya (MJ), Mark Ruffalo (Bruce Banner/Hulk), Jon Bernthal (Frank Castle/Punisher), Jacob Batalon (Ned Leeds), Sadie Sink (spoilergevoelige rol), Liza Colón-Zayas (Detective Jean DeWolff), Tramell Tillman (William 'Bill' Metzger), Michael Mando (Mac Gargan/Scorpion), Naomi Watts (E.V.), Marvin Jones III (Tombstone) e.a. | Speelduur: 145 minuten | Jaar: 2026
Sinds Spidey zijn weg naar het Marvel Cinematic Universe wist te vinden, hebben we al drie films gekregen waarin zijn persoonlijke motivaties steeds eenvoudig en helder zijn geweest. Hoe gek en zelfs universumverbuigend de inzet van het Spider-Man-narratief ook werd in No Way Home, eigenlijk wilde Peter Parker naar de universiteit met zijn twee beste vrienden. Ook in Brand New Day is de reden voor zijn acties helder en persoonlijk: hij mist zijn vrienden.
Peter is sinds deel 3 uit het geheugen van alle levende mensen gewist en nu kiest hij ervoor om dan maar voltijds te Spider-Mannen. Van een afstand kijkt hij toe hoe zijn maatjes van de middelbare school, en vooral zijn geliefde MJ, de hele universiteit zonder hem doorlopen. En intussen redt hij New York onder andere van een schorpioenman, een albino steencrimineel en een losgeslagen groep ninja's. Maar dan komt er een dreiging waar onze superheld het moeilijk mee heeft: iets of iemand die van het lichaam van de ene burger naar dat van de andere kan overspringen.
Brand New Day is op meerdere fronten een breuk in de huidige reeks Spinnenmensfilms. De eerste drie hadden nog het woord 'Home' in de titel. Ze waren bovendien allemaal van de hand van Jon Watts, maar nu heeft Shang-Chi- en Wonder Man-regisseur Destin Daniel Cretton de regieteugels in handen. En na twee keer vooral tussen Spider-Man-delen opschalen, lijkt de focus eens een keertje niet op nog groter, groter, groter te liggen. Meer een gevalletje: 'we doen weer eens wat anders'.
Peter maakt in de film een lijfelijke verandering door, die thematisch heel erg aan de plot te koppelen is. Terwijl hij een wezen najaagt dat anderen overneemt, verliest hij ook langzaam de controle over zijn eigen lichaam. Zijn zintuigen worden scherper dan hij aankan, hij gaat direct uit zijn polsen biologisch web produceren en hij krijgt te kampen met een stevige hoofdpijn. En daarnaast worden zijn eenzaamheid en zijn persoonlijke verliezen uitgediept.
Zijn voornaamste metgezel uit de Marvel-stal is nu Frank Castle, oftewel de Punisher. Ook zo'n eenzame wolf. En dan is er nog het personage waarover in spoilervrije recensies niet gepraat mag worden, gespeeld door Stranger Things-actrice Sadie Sink. Welke rol zij ook vervult, er is eenzaamheid en verlies mee gemoeid. En daarmee spiegelt zij de ervaringen van Peter Parker. De thematische koppeling van verhaal en persoonlijke groei lijkt daarmee op die van het eerdere Thunderbolts*.
En dat helpt wel, om je door tweeënhalf uur aan verwikkelingen heen te webslingeren. Om figuren zoals de Hulk het verhaal in te werken. En om flashbacks te geven die plotverwikkelingen uitleggen of nog extra benadrukken, maar meestal nog wel genoeg toevoegen om de speelduur te legitimeren. En al is er de gebruikelijke hoeveelheid computerpixels aan te pas gekomen, Spider-Man: Brand New Day verzandt in elk geval niet in een enorme CGI-brei. Iets waar de afgelopen twee, oké eigenlijk alle drie, delen zich wel minstens een beetje schuldig aan maakten.
Maar er is vooral ook iets geruststellends aan dat deze jonge knul met superkrachten zijn leven maar niet op de rit weet te krijgen. Peter Parker voelt toch altijd een beetje als een van ons, de nerds. En als iemand die duidelijke fouten maakt, waar hij weer van moet leren. Hoe superintelligent en hoe sterk hij ook is, dit is een held met heel erg herkenbare problemen. Gemixt met superheldenproblemen, dat wel, maar de kern gaat over dingen die we allemaal voelen. En dat is ook zeker het ijzersterke fundament van Brand New Day.
Sinds Spidey zijn weg naar het Marvel Cinematic Universe wist te vinden, hebben we al drie films gekregen waarin zijn persoonlijke motivaties steeds eenvoudig en helder zijn geweest. Hoe gek en zelfs universumverbuigend de inzet van het Spider-Man-narratief ook werd in No Way Home, eigenlijk wilde Peter Parker naar de universiteit met zijn twee beste vrienden. Ook in Brand New Day is de reden voor zijn acties helder en persoonlijk: hij mist zijn vrienden.
Peter is sinds deel 3 uit het geheugen van alle levende mensen gewist en nu kiest hij ervoor om dan maar voltijds te Spider-Mannen. Van een afstand kijkt hij toe hoe zijn maatjes van de middelbare school, en vooral zijn geliefde MJ, de hele universiteit zonder hem doorlopen. En intussen redt hij New York onder andere van een schorpioenman, een albino steencrimineel en een losgeslagen groep ninja's. Maar dan komt er een dreiging waar onze superheld het moeilijk mee heeft: iets of iemand die van het lichaam van de ene burger naar dat van de andere kan overspringen.
Brand New Day is op meerdere fronten een breuk in de huidige reeks Spinnenmensfilms. De eerste drie hadden nog het woord 'Home' in de titel. Ze waren bovendien allemaal van de hand van Jon Watts, maar nu heeft Shang-Chi- en Wonder Man-regisseur Destin Daniel Cretton de regieteugels in handen. En na twee keer vooral tussen Spider-Man-delen opschalen, lijkt de focus eens een keertje niet op nog groter, groter, groter te liggen. Meer een gevalletje: 'we doen weer eens wat anders'.
Peter maakt in de film een lijfelijke verandering door, die thematisch heel erg aan de plot te koppelen is. Terwijl hij een wezen najaagt dat anderen overneemt, verliest hij ook langzaam de controle over zijn eigen lichaam. Zijn zintuigen worden scherper dan hij aankan, hij gaat direct uit zijn polsen biologisch web produceren en hij krijgt te kampen met een stevige hoofdpijn. En daarnaast worden zijn eenzaamheid en zijn persoonlijke verliezen uitgediept.
Zijn voornaamste metgezel uit de Marvel-stal is nu Frank Castle, oftewel de Punisher. Ook zo'n eenzame wolf. En dan is er nog het personage waarover in spoilervrije recensies niet gepraat mag worden, gespeeld door Stranger Things-actrice Sadie Sink. Welke rol zij ook vervult, er is eenzaamheid en verlies mee gemoeid. En daarmee spiegelt zij de ervaringen van Peter Parker. De thematische koppeling van verhaal en persoonlijke groei lijkt daarmee op die van het eerdere Thunderbolts*.
En dat helpt wel, om je door tweeënhalf uur aan verwikkelingen heen te webslingeren. Om figuren zoals de Hulk het verhaal in te werken. En om flashbacks te geven die plotverwikkelingen uitleggen of nog extra benadrukken, maar meestal nog wel genoeg toevoegen om de speelduur te legitimeren. En al is er de gebruikelijke hoeveelheid computerpixels aan te pas gekomen, Spider-Man: Brand New Day verzandt in elk geval niet in een enorme CGI-brei. Iets waar de afgelopen twee, oké eigenlijk alle drie, delen zich wel minstens een beetje schuldig aan maakten.
Maar er is vooral ook iets geruststellends aan dat deze jonge knul met superkrachten zijn leven maar niet op de rit weet te krijgen. Peter Parker voelt toch altijd een beetje als een van ons, de nerds. En als iemand die duidelijke fouten maakt, waar hij weer van moet leren. Hoe superintelligent en hoe sterk hij ook is, dit is een held met heel erg herkenbare problemen. Gemixt met superheldenproblemen, dat wel, maar de kern gaat over dingen die we allemaal voelen. En dat is ook zeker het ijzersterke fundament van Brand New Day.
