'The Christophers': Michaela Coel en Ian McKellen zijn als de gemankeerde protagonisten perfect op elkaar ingespeeld (2025)
Soderbergh schildert binnen de lijntjes met dit drama over een oude kunstenaar en zijn nieuwe assistent.
Regie: Steven Soderbergh | Scenario: Ed Solomon | Cast: Ian McKellen (Julian Sklar), Michaela Coel (Lori Butler), Jessica Gunning (Sallie Sklar), James Corden (Barnaby Sklar), Ferdy Roberts (Owen Appleton), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2025
Je kan via de website Cameo door een keur aan acteurs, zangers, atleten en andere (voormalige) beroemdheden een gepersonaliseerde boodschap laten opnemen voor jezelf of een geliefde. Kevin Dillon (Entourage) vraagt $299 voor een filmpje, Martin Kove (The Karate Kid) kost met $149 slechts de helft daarvan, en Dermot Mulroney (Chicago Fire) doet het al voor een digitaal briefje van honderd. De hartendief van weleer, die faam verwierf met My Best Friend's Wedding en The Wedding Date, zit nu in de koopjesbak.
Een van de hoofdpersonages uit The Christophers stuurt ook dit soort boodschappen de wereld in, naar eigen zeggen "om mijn avondeten weer te verdienen". Je eigenwaarde op Cameo verkopen, dieper kun je als ooit gevierd kunstenaar eigenlijk niet zinken. Julian Sklar is ook helemaal niet op het grote geld uit. Als verzet tegen de kunsthandel verkocht hij zijn schilderijen, die miljoenen waard waren, ooit voor een habbekrats op straat. Julian heeft een royaal huis met atelier in Londen, maar laat zijn kinderen verder geen materiële rijkdom na.
En dat zint de twee aasgieren maar niets. Ongeduldig wachtend op de dood van hun vader smeden de broer en zus een snood plannetje. Ze weten dat er op zolder nog een derde serie van de schilderijenreeks 'The Christophers' ligt en die is een fortuin waard. Als het volwaardige kunstwerken zouden zijn tenminste, maar Julian heeft ze nooit afgemaakt. Hier komt Lori Butler in het spel.
In de 'vermomming' van persoonlijk assistent die hem zal helpen de spullen in zijn huis te inventariseren, wordt de afgestudeerde kunstenaar Julians leven binnengesmokkeld. Het werkelijke doel, waar de erfgenamen haar grof geld voor willen betalen, is om 'The Christophers' te 'voltooien' (vervalsen dus) en veilig te stellen. Een plan dat zelfs naar filmmaatstaven vreselijk vergezocht is, maar het leidt wel tot een aangenaam drama, waarin de oude kunstenaar en de jonge assistent heel wat met elkaar te stellen hebben, maar de band tussen de twee natuurlijk wel langzaam groeit.
Het is allemaal wat netjes en voorspelbaar - zeker als we het afzetten tegen andere films uit het oeuvre van regisseur Steven Soderbergh (Sex, Lies, and Videotape, Traffic, Magic Mike) - maar dat levert wel een aangename kijkervaring op. Zeker omdat de twee hoofdrolspelers heerlijk op dreef zijn. Soderbergh en scenarist Ed Solomon werkten aan het script met Michaela Coel en Ian McKellen in gedachten. Gelukkig zeiden beide acteurs ook ja toen hen daadwerkelijk gevraagd werd de rollen in te vullen.
De spontane, geïmproviseerde interacties tussen Coel en McKellen vormen de kracht van The Christophers. Het scenario voor deze film bevatte geen uitgewerkte dialogen, dus de acteurs moesten zelf bedenken hoe hun personages de situatie, de gebeurtenissen en hun relatie tot elkaar in woorden zouden vatten. Op deze manier ontstaat een karakterstudie van twee gemankeerde protagonisten die veel realistischer aanvoelt dan wanneer alles precies vooraf was uitgeschreven. De humor, de pijn, de schuld en vergeving passen de personages als een comfortabele jas. Of, in Julians geval, een kamerjas.
Deze kracht zal voor sommige kijkers wellicht ook als zwakte aanvoelen, aangezien er wel heel veel wordt gepraat in The Christophers. Vooral Julian kan zijn klep niet houden. Als je niet van artistiek en filosofisch geneuzel van een bejaarde man houdt, dan is deze film niets voor jou. Daarnaast moet ook een oogje dichtgeknepen worden voor enkele gaatjes in het script en zie je alle gebeurtenissen in het laatste kwartier wel van mijlenver aankomen. Maar ach, er zijn minder zinvolle zaken om je geld aan uit te geven. Vijfduizend dollar voor een verjaardagsboodschap van Snoop Dogg betalen bijvoorbeeld. Alhoewel...
Je kan via de website Cameo door een keur aan acteurs, zangers, atleten en andere (voormalige) beroemdheden een gepersonaliseerde boodschap laten opnemen voor jezelf of een geliefde. Kevin Dillon (Entourage) vraagt $299 voor een filmpje, Martin Kove (The Karate Kid) kost met $149 slechts de helft daarvan, en Dermot Mulroney (Chicago Fire) doet het al voor een digitaal briefje van honderd. De hartendief van weleer, die faam verwierf met My Best Friend's Wedding en The Wedding Date, zit nu in de koopjesbak.
Een van de hoofdpersonages uit The Christophers stuurt ook dit soort boodschappen de wereld in, naar eigen zeggen "om mijn avondeten weer te verdienen". Je eigenwaarde op Cameo verkopen, dieper kun je als ooit gevierd kunstenaar eigenlijk niet zinken. Julian Sklar is ook helemaal niet op het grote geld uit. Als verzet tegen de kunsthandel verkocht hij zijn schilderijen, die miljoenen waard waren, ooit voor een habbekrats op straat. Julian heeft een royaal huis met atelier in Londen, maar laat zijn kinderen verder geen materiële rijkdom na.
En dat zint de twee aasgieren maar niets. Ongeduldig wachtend op de dood van hun vader smeden de broer en zus een snood plannetje. Ze weten dat er op zolder nog een derde serie van de schilderijenreeks 'The Christophers' ligt en die is een fortuin waard. Als het volwaardige kunstwerken zouden zijn tenminste, maar Julian heeft ze nooit afgemaakt. Hier komt Lori Butler in het spel.
In de 'vermomming' van persoonlijk assistent die hem zal helpen de spullen in zijn huis te inventariseren, wordt de afgestudeerde kunstenaar Julians leven binnengesmokkeld. Het werkelijke doel, waar de erfgenamen haar grof geld voor willen betalen, is om 'The Christophers' te 'voltooien' (vervalsen dus) en veilig te stellen. Een plan dat zelfs naar filmmaatstaven vreselijk vergezocht is, maar het leidt wel tot een aangenaam drama, waarin de oude kunstenaar en de jonge assistent heel wat met elkaar te stellen hebben, maar de band tussen de twee natuurlijk wel langzaam groeit.
Het is allemaal wat netjes en voorspelbaar - zeker als we het afzetten tegen andere films uit het oeuvre van regisseur Steven Soderbergh (Sex, Lies, and Videotape, Traffic, Magic Mike) - maar dat levert wel een aangename kijkervaring op. Zeker omdat de twee hoofdrolspelers heerlijk op dreef zijn. Soderbergh en scenarist Ed Solomon werkten aan het script met Michaela Coel en Ian McKellen in gedachten. Gelukkig zeiden beide acteurs ook ja toen hen daadwerkelijk gevraagd werd de rollen in te vullen.
De spontane, geïmproviseerde interacties tussen Coel en McKellen vormen de kracht van The Christophers. Het scenario voor deze film bevatte geen uitgewerkte dialogen, dus de acteurs moesten zelf bedenken hoe hun personages de situatie, de gebeurtenissen en hun relatie tot elkaar in woorden zouden vatten. Op deze manier ontstaat een karakterstudie van twee gemankeerde protagonisten die veel realistischer aanvoelt dan wanneer alles precies vooraf was uitgeschreven. De humor, de pijn, de schuld en vergeving passen de personages als een comfortabele jas. Of, in Julians geval, een kamerjas.
Deze kracht zal voor sommige kijkers wellicht ook als zwakte aanvoelen, aangezien er wel heel veel wordt gepraat in The Christophers. Vooral Julian kan zijn klep niet houden. Als je niet van artistiek en filosofisch geneuzel van een bejaarde man houdt, dan is deze film niets voor jou. Daarnaast moet ook een oogje dichtgeknepen worden voor enkele gaatjes in het script en zie je alle gebeurtenissen in het laatste kwartier wel van mijlenver aankomen. Maar ach, er zijn minder zinvolle zaken om je geld aan uit te geven. Vijfduizend dollar voor een verjaardagsboodschap van Snoop Dogg betalen bijvoorbeeld. Alhoewel...
