Regie: Potsy Ponciroli | Scenario: Chad St. John | Cast: Alan Ritchson (John Miller), Ben Foster (Reynolds), Shailene Woodley (Sophia), Lionel Boyce (Youngblood), Amar Chadha-Patel (Singh), Pablo Schreiber (Lieutenant Savick), Dominic Bogart (Porthos), Mister Fitzgerald (Aramis), Rafael Cebrián (Athos), Ben McKenzie (Detective Kent), Jack White (Pianist) e.a. | Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2025

Een man met het postuur van Jerommeke draagt over zijn schouder een stoffelijk overschot naar de rand van het dak van een flat. Zodra twee racende auto's voorbijsnellen, werpt hij het lijk naar beneden. Beide wagens komen tot stilstand, de een gekreukelder dan de ander. Wanneer de spierbundel weer met beide benen op straatniveau staat, rijdt een van de auto's op hem af, maar met zijn dubbelloops weet onze held nog één schot af te vuren. Het beeld bevriest en we zien dat de munitie een verlovingsring is.

Hoe zijn we hier gekomen, in deze openingsscène, op deze miserabele dag in het Detroit - bijgenaamd, jawel, Motor City - van 1977? Dat is waar deze merkwaardig vormgegeven actiefilm de komende anderhalf uur antwoord op geeft. Om de film zo goed mogelijk leesbaar te maken in alle talengebieden, is ervoor gekozen dat de film zo min mogelijk dialoog bevat. En dus houdt-ie het midden tussen een gruizige misdaadfilm uit de jaren zeventig en een geluidloos melodrama uit de jaren twintig.

Hoe dat eruitziet en klinkt? Allereerst is de film niet compleet vrij van dialoog, maar de woorden die je hoort bevatten geen informatie die je niet al wist door de beelden. Ze zijn eerder emotionele kreten, die extra nadruk leggen aan wat we al zien. Zijn personages wel in gesprek, dan blijft de camera op afstand en zien we alleen hoe er gepraat wordt en wat dat met onderlinge verhoudingen doet. En er is een belangrijke rol weggelegd voor muziek: bestaande liedjes, die het tijdsbeeld moeten overbrengen, samen met de kostumering en setaankleding.

Kijkers van de tv-serie Reacher voelen 'm misschien al aankomen, maar in de hoofdrol zien we Alan Ritchson. Zijn bonkige postuur alleen al mengt een derde genre in de mix: dat van de jaren tachtig spierbundelactie, uit het tijdperk Schwarzenegger en Stallone. Dat hij aan het begin van het narratief als een wel érg brede fabriekswerker in beeld verschijnt, doet extra denken aan Arnolds hoofdrol in Total Recall. En Ritchson toont dan wel geen enorm acteerbereik, dat wát hij uitstraalt past uitstekend in deze rol.

Ook andere acteurs zijn uitstekend gecast. Met voorop Ben Foster, wiens grote voorhoofd nog nooit zo sterk is geaccentueerd als in Motor City. Het steekt uit zoals de krijtrotsen van Dover. Hij is een kruiperig stuk slijm, en dat zullen we weten ook. De geheimzinnige openbaar aanklager, gespeeld door Den of Thieves-slechterik Pablo Schreiber, geniet even duidelijk van zijn rol. En het siert Shailene Woodley dat ze dit soort merkwaardige acteerkeuzes maakt, om niet alleen dat meisje uit The Fault in Our Stars te zijn.

De hele film voelt als een experiment, gemaakt met een bewonderingswaardig oog voor details en genreconventies. Maar helaas werkt het niet lekker genoeg. De serieuzer bedoelde korreligheid en het aangezette melodrama willen maar niet goed met elkaar mengen. En in scènes waar het gebrek aan dialoog op een zo natuurlijk mogelijke wijze wordt gepresenteerd, voelen de stiltes ongemakkelijk aan. Dat maakt de film oneindig interessant, maar te moeilijk door te komen voor een standaard bioscooppubliek.

De pretenties maken Motor City te raar voor de commerciële bioscoop, maar de gelikte actie voelt weer niet lekker op zijn plaats in de filmhuizen. En de poster schreeuwt: spierballenactie. Dit is uiteindelijk een film voor de geobsedeerde filmkijker, die eindelijk eens wat anders wil zien. Iemand die blij is om iets voorgeschoteld te krijgen wat eigenlijk te raar is om te bestaan. En die het geduld en begrip heeft om zich door de scènes te ploegen die niet helemaal lekker tot hun recht komen.