Naast 'Avengers 5' en 'Dune 3' verschijnt er eind 2026 nóg een film waar ik enorm naar uitkijk
Robert Eggers zorgt met 'Werwulf' en zijn indrukwekkende eerdere horrorfilms voor torenhoge verwachtingen.
Naast Avengers: Doomsday en Dune: Part Three staat ook Werwulf bijzonder hoog op mijn watchlist. Niet omdat ik automatisch enthousiast word van iedere nieuwe weerwolffilm, maar vooral omdat Robert Eggers achter de camera staat. Deze regisseur heeft mij inmiddels voldoende laten zien om vrijwel blind vertrouwen te hebben in zijn volgende project.
Werwulf speelt zich af in het Engeland van de dertiende eeuw, waar de bevolking wordt geteisterd door een mysterieus wezen. Met Aaron Taylor-Johnson, Lily-Rose Depp, Willem Dafoe en Ralph Ineson beschikt Eggers bovendien over een cast die uitstekend bij zijn duistere en eigenzinnige stijl past.
Waanzinnige films van Robert Eggers
Toch zijn het vooral de eerdere films van Eggers die mijn verwachtingen zo hoog maken. Met The Witch liet Eggers direct zien dat hij horror op een totaal andere manier benadert. Geen eenvoudige schrikmomenten, maar een beklemmende sfeer, historische details en personages die langzaam bezwijken onder angst, wantrouwen en bijgeloof.
Daarna volgde The Lighthouse, een bizarre en hypnotiserende film die mij vooral bijbleef door de prachtige beelden en de geweldige rollen van Dafoe en Robert Pattinson. Eggers maakte geen toegankelijke publieksfilm, maar een koortsachtige nachtmerrie waarin vrijwel ieder beeld betekenis leek te hebben.
Grotere films, met een eigen stijl
Ook The Northman vond ik indrukwekkend. De schaal was groter, maar Eggers verloor zijn herkenbare stijl niet. De wereld voelde hard, smerig en werkelijk eeuwenoud. Met Nosferatu bewees hij vervolgens opnieuw dat klassieke monsters bij hem in bijzonder goede handen zijn. Hij maakte van de vampier geen gladde Hollywoodfiguur, maar een afstotelijk en werkelijk angstaanjagend wezen.
Juist daarom lijkt een weerwolf mij het perfecte monster voor Eggers. De trailer liet al zien dat het opnieuw geen snelle actiefilm wordt waarin een digitaal beest door de straten rent. Ik geniet nu al van die eerste beelden van een duister volksverhaal over angst, geloof en de dunne grens tussen mens en dier.
Stijl belangrijker dan Hollywoodglitters
De mistige bossen, modderige dorpen en eeuwenoude legendes zijn minstens zo belangrijk als het monster zelf. Eggers schreef het scenario opnieuw samen met Sjón, met wie hij eerder aan The Northman werkte. Alles wijst erop dat Werwulf opnieuw een compromisloze film wordt waarin sfeer, historische geloofwaardigheid en psychologische horror centraal staan.
Dat is precies waarom ik zo enthousiast ben. De films van Eggers lijken ergens op elkaar, maar ze hebben wel allemaal hun eigen stijl. Werwulf gaat weer een stap verder en lijkt nog grauwer. Ik hoop dat dit opnieuw goed uitpakt.
Begin 2027
Werwulf laat nog wel even op zich wachten. Op 7 januari moet de film in de Nederlandse bioscopen verschijnen, nadat de film met kerst dit jaar al in de Verenigde Staten debuteert.
Werwulf speelt zich af in het Engeland van de dertiende eeuw, waar de bevolking wordt geteisterd door een mysterieus wezen. Met Aaron Taylor-Johnson, Lily-Rose Depp, Willem Dafoe en Ralph Ineson beschikt Eggers bovendien over een cast die uitstekend bij zijn duistere en eigenzinnige stijl past.
Waanzinnige films van Robert Eggers
Toch zijn het vooral de eerdere films van Eggers die mijn verwachtingen zo hoog maken. Met The Witch liet Eggers direct zien dat hij horror op een totaal andere manier benadert. Geen eenvoudige schrikmomenten, maar een beklemmende sfeer, historische details en personages die langzaam bezwijken onder angst, wantrouwen en bijgeloof.
Daarna volgde The Lighthouse, een bizarre en hypnotiserende film die mij vooral bijbleef door de prachtige beelden en de geweldige rollen van Dafoe en Robert Pattinson. Eggers maakte geen toegankelijke publieksfilm, maar een koortsachtige nachtmerrie waarin vrijwel ieder beeld betekenis leek te hebben.
Grotere films, met een eigen stijl
Ook The Northman vond ik indrukwekkend. De schaal was groter, maar Eggers verloor zijn herkenbare stijl niet. De wereld voelde hard, smerig en werkelijk eeuwenoud. Met Nosferatu bewees hij vervolgens opnieuw dat klassieke monsters bij hem in bijzonder goede handen zijn. Hij maakte van de vampier geen gladde Hollywoodfiguur, maar een afstotelijk en werkelijk angstaanjagend wezen.
Juist daarom lijkt een weerwolf mij het perfecte monster voor Eggers. De trailer liet al zien dat het opnieuw geen snelle actiefilm wordt waarin een digitaal beest door de straten rent. Ik geniet nu al van die eerste beelden van een duister volksverhaal over angst, geloof en de dunne grens tussen mens en dier.
Stijl belangrijker dan Hollywoodglitters
De mistige bossen, modderige dorpen en eeuwenoude legendes zijn minstens zo belangrijk als het monster zelf. Eggers schreef het scenario opnieuw samen met Sjón, met wie hij eerder aan The Northman werkte. Alles wijst erop dat Werwulf opnieuw een compromisloze film wordt waarin sfeer, historische geloofwaardigheid en psychologische horror centraal staan.
Dat is precies waarom ik zo enthousiast ben. De films van Eggers lijken ergens op elkaar, maar ze hebben wel allemaal hun eigen stijl. Werwulf gaat weer een stap verder en lijkt nog grauwer. Ik hoop dat dit opnieuw goed uitpakt.
Begin 2027
Werwulf laat nog wel even op zich wachten. Op 7 januari moet de film in de Nederlandse bioscopen verschijnen, nadat de film met kerst dit jaar al in de Verenigde Staten debuteert.
