Gisteren zag ik eindelijk het prachtig absurde 'Midsommar' op Prime Video, en ik werd werkelijk weggeblazen
'Midsommar' met Florence Pugh bewijst opnieuw hoe prachtig en compleet gestoord Ari Asters horrorfilms zijn.
Na jaren van twijfelen keek ik gisteren op Prime Video eindelijk naar Midsommar uit 2019. En ik moet toegeven dat de horrorfilm met Florence Pugh me behoorlijk heeft weggeblazen. Tegelijkertijd weet ik nog steeds niet helemaal wat ik ervan moet vinden. Wat een prachtige, maar ook compleet gestoorde film.
Met Hereditary kon ik destijds niet zoveel en na Beau Is Afraid bleef ik vooral verbaasd achter. Regisseur Ari Aster maakt duidelijk films die niet voor iedereen zijn weggelegd. Toch besloot ik zijn tweede speelfilm eindelijk een kans te geven. Opnieuw werd het een bijzonder merkwaardige ervaring.
Een prachtig monster
Wat direct opvalt, is hoe ongelooflijk mooi Midsommar eruitziet. Het Zweedse landschap, de bloemen en de bijna sprookjesachtige omgeving stralen vriendelijkheid en rust uit. Maar onder die vredige buitenkant schuilt iets wat steeds minder betrouwbaar aanvoelt. Uiteindelijk blijkt die schitterende omgeving vooral het decor voor een compleet gestoord monster.
Ook het contrast tussen het begin en het einde is enorm. De film begint als een behoorlijk Amerikaans drama, maar eindigt ergens op een afgelegen weiland in Zweden. Wat zich daartussen afspeelt, is nauwelijks in een paar woorden te beschrijven. Het is ontzettend knap hoe Aster die totaal verschillende werelden met elkaar verbindt.
Horror zonder haast
Met Florence Pugh (Oppenheimer) in de hoofdrol kiest de film duidelijk zijn eigen pad. De horror zit niet alleen in de schokkende gebeurtenissen, maar vooral in de manier waarop steeds meer wordt onthuld. Aster neemt uitgebreid de tijd en heeft opvallend weinig woorden nodig om zijn steeds absurdere wereld vorm te geven.
Voor zeker tachtig procent vind ik Midsommar een ontzettend goede film. Toch zijn er momenten waarop ik niet alles kan verklaren of begrijpen. Misschien moet je de film daarvoor nog eens bekijken en uitgebreid bestuderen. Of misschien moet je sommige gebeurtenissen helemaal niet willen begrijpen.
Ongemakkelijker gevoel
Op Rotten Tomatoes staat de film in ieder geval op een sterke 83 procent. Ook Thierry Verhoeven van FilmTotaal was destijds enthousiast. In zijn recensie uit 2019 prees hij vooral de bijzondere aanpak van de horror. Geen traditionele schrikmomenten in het donker, maar een steeds ongemakkelijker gevoel in het volle daglicht. Precies dat maakt de film voor mij zo bijzonder.
Toch nieuwsgierig naar Eddington
Aster is nog altijd niet de regisseur bij wie ik denk: leuk, laat ik zijn volgende film eens opzetten. Toch ben ik inmiddels nieuwsgierig geworden naar Eddington uit 2025, met Joaquin Phoenix (Joker) en Pedro Pascal. Maar of die film toegankelijker is? Na drie bijzonder mooi gemaakte, maar behoorlijk maffe films heb ik daar mijn twijfels over.
Met Hereditary kon ik destijds niet zoveel en na Beau Is Afraid bleef ik vooral verbaasd achter. Regisseur Ari Aster maakt duidelijk films die niet voor iedereen zijn weggelegd. Toch besloot ik zijn tweede speelfilm eindelijk een kans te geven. Opnieuw werd het een bijzonder merkwaardige ervaring.
Een prachtig monster
Wat direct opvalt, is hoe ongelooflijk mooi Midsommar eruitziet. Het Zweedse landschap, de bloemen en de bijna sprookjesachtige omgeving stralen vriendelijkheid en rust uit. Maar onder die vredige buitenkant schuilt iets wat steeds minder betrouwbaar aanvoelt. Uiteindelijk blijkt die schitterende omgeving vooral het decor voor een compleet gestoord monster.
Ook het contrast tussen het begin en het einde is enorm. De film begint als een behoorlijk Amerikaans drama, maar eindigt ergens op een afgelegen weiland in Zweden. Wat zich daartussen afspeelt, is nauwelijks in een paar woorden te beschrijven. Het is ontzettend knap hoe Aster die totaal verschillende werelden met elkaar verbindt.
Horror zonder haast
Met Florence Pugh (Oppenheimer) in de hoofdrol kiest de film duidelijk zijn eigen pad. De horror zit niet alleen in de schokkende gebeurtenissen, maar vooral in de manier waarop steeds meer wordt onthuld. Aster neemt uitgebreid de tijd en heeft opvallend weinig woorden nodig om zijn steeds absurdere wereld vorm te geven.
Voor zeker tachtig procent vind ik Midsommar een ontzettend goede film. Toch zijn er momenten waarop ik niet alles kan verklaren of begrijpen. Misschien moet je de film daarvoor nog eens bekijken en uitgebreid bestuderen. Of misschien moet je sommige gebeurtenissen helemaal niet willen begrijpen.
Ongemakkelijker gevoel
Op Rotten Tomatoes staat de film in ieder geval op een sterke 83 procent. Ook Thierry Verhoeven van FilmTotaal was destijds enthousiast. In zijn recensie uit 2019 prees hij vooral de bijzondere aanpak van de horror. Geen traditionele schrikmomenten in het donker, maar een steeds ongemakkelijker gevoel in het volle daglicht. Precies dat maakt de film voor mij zo bijzonder.
Toch nieuwsgierig naar Eddington
Aster is nog altijd niet de regisseur bij wie ik denk: leuk, laat ik zijn volgende film eens opzetten. Toch ben ik inmiddels nieuwsgierig geworden naar Eddington uit 2025, met Joaquin Phoenix (Joker) en Pedro Pascal. Maar of die film toegankelijker is? Na drie bijzonder mooi gemaakte, maar behoorlijk maffe films heb ik daar mijn twijfels over.
Interessant voor jou
Vanavond om 21:45 uur kijk je op RTL 7 een bijzonder spannende film die ontaardt in een duistere nachtmerrie
Hugh Grant hoopt dat zijn gruwelijke thriller 'Heretic' net zoveel impact heeft als heftige film uit 2019
