The End of Oak Street (2026)
In deze humorloze survivalfilm belagen prehistorische monsters een Amerikaanse buitenwijk uit de jaren tachtig.
Een stel woont in de jaren 80 op Flowervale Street en bemerkt lichte veranderingen in hun buurt. Na een hevige onweersbui ontwaken ze, samen met hun kinderen en buren, in de prehistorie. Voortaan moeten ze dinosaurussen tot hun buren rekenen. Terwijl ze hun nieuwe realiteit pogen te overleven, zoeken ze een manier om weer thuis te raken.
- Regie
- David Robert Mitchell.
- Cast
- Anne Hathaway, Ewan McGregor, Maisy Stella, P.J. Byrne, Christian Convery, Chris Coy, Denitra Isler, Jordan Alexa Davis, Grayson Thorne Kilpatrick, Johann Mikaiel, Trenton Schillinger, Emily Kuroda, Andrea Frankle, Hudson Meek, Bethany Anne Lind, Simms May, Pilot Bunch, Savanna Renee, Douglas R. Weiss, Anne Gee Byrd.
- Release
- 12.08.2026
Filmtotaal Recensie
Regie: David Robert Mitchell | Scenario: David Robert Mitchell | Cast: Ewan McGregor (Greg Platt), Anne Hathaway (Denise Platt), Maisy Stella (Audrey Platt), Christian Convery (Brian Platt), Jordan Alexa Davis (Jeanette Christiansen), e.a. | Speelduur: 100 minuten | Jaar: 2026
Een nieuwe film met dinosauriërs in de hoofdrol belooft een verfrissend spektakel te zijn. Jurassic World: Rebirth, de laatste film uit de Jurassic Park-reeks, liet vooral zien hoe uitgekauwd en sleets de franchise is geworden. De intentie achter The End of Oak Street klinkt veelbelovend: een Amerikaanse suburb uit de jaren tachtig belandt met nietsvermoedende bewoners en al via een wormgat in de prehistorie. Met een sterrencast, bekende jarentachtighits en reuzenreptielen die miljoenen jaren geleden onze planeet bewoonden, zijn alle ingrediënten voor een heerlijke actiefilm aanwezig. De uitwerking is echter bevreemdend en vreugdeloos. Dat maakt de film unheimischer dan de brullende allosaurus zelf.
Om te beginnen is de inleiding waarin we het gezin Platt leren kennen en de mysterieuze gebeurtenissen zich in de buurt beginnen te voltrekken, te lang. Het plot leunt op welbekende clichés, die efficiënt en met plezier worden ingezet, maar tegen de tijd dat de eerste staarten achter de bomen zwiepen ben je het gezin al een beetje zat. Misschien komt dat doordat de kinderen zo nadrukkelijk als 'de kinderen' worden neergezet dat ze nauwelijks een eigen persoonlijkheid krijgen. Maar omdat Audrey en Brian wel de helft van het gezin uitmaken, raak je op deze manier niet bijzonder bij de familie betrokken.
