Tuesday Weld was ooit een van Hollywoods meest begeerde actrices, maar is al 25 jaar spoorloos uit de filmwereld
Actrice Tuesday Weld wees rollen in grote films af en koos bewust voor cultklassiekers en een anoniem bestaan.
Tuesday Weld (83) speelde niet in Lolita. Ook niet in Bonnie and Clyde en zeker niet in Rosemary's Baby. Die filmprojecten wees ze met opzet af, want hoewel ze tot Hollywoods meest begeerde actrices behoorde, wilde ze niet al te beroemd worden.
Ze startte jong in de film- en modellenwereld en was 12 toen ze een hoofdrol had in Rock, Rock, Rock! (1956). Het was niet haar eigen keuze. Maar haar familie had gewoon geld nodig na de dood van haar vader. Die druk leidde al snel tot mentale problemen en alcoholisme. De laatste 25 jaar lijkt ze dan ook spoorloos verdwenen uit de filmwereld.
Succesvolle overstap
In eerste instantie werd ze weggezet als een ultieme tiener en daarna als stoeipoes. Maar ze maakte succesvol de overstap naar karakteractrice en culticoon. Cultklassiekers als Pretty Poison en Play It As It Lays zijn nog steeds de moeite waard.
Ze weigerde zich te gedragen zoals Hollywood dat van haar verwachtte. En doordat ze filmstudio's en kaskrakers durfde af te wijzen en liever gelaagde rollen speelde, zorgde dat voor een trouwe fanbase. Op sommige plekken in de VS ontstonden in de jaren 60 en 70 zelfs Tuesday Weld-filmfestivals.
Roekeloos en getraumatiseerd
Ze werd aanbeden door critici en filmkijkers omdat ze rollen speelde van roekeloze, getraumatiseerde vrouwen. Maar na Chelsea Walls (2001) verdween ze op haast mysterieuze wijze uit Hollywood. Want hoewel ze daar nog woont, ziet niemand haar meer.
Naar verluidt was het een bewuste keuze om geen interviews meer te geven. Ook weigert zij mee te werken aan documentaires of biografieën. Haar hang naar rust in alle privacy heeft voorrang op de rest. En bovenal wil ze dat het publiek haar herinnert zoals ze destijds op het witte doek te zien was. Meer volgt in de YouTube-video van The Unseen.
Ze startte jong in de film- en modellenwereld en was 12 toen ze een hoofdrol had in Rock, Rock, Rock! (1956). Het was niet haar eigen keuze. Maar haar familie had gewoon geld nodig na de dood van haar vader. Die druk leidde al snel tot mentale problemen en alcoholisme. De laatste 25 jaar lijkt ze dan ook spoorloos verdwenen uit de filmwereld.
Succesvolle overstap
In eerste instantie werd ze weggezet als een ultieme tiener en daarna als stoeipoes. Maar ze maakte succesvol de overstap naar karakteractrice en culticoon. Cultklassiekers als Pretty Poison en Play It As It Lays zijn nog steeds de moeite waard.
Ze weigerde zich te gedragen zoals Hollywood dat van haar verwachtte. En doordat ze filmstudio's en kaskrakers durfde af te wijzen en liever gelaagde rollen speelde, zorgde dat voor een trouwe fanbase. Op sommige plekken in de VS ontstonden in de jaren 60 en 70 zelfs Tuesday Weld-filmfestivals.
Roekeloos en getraumatiseerd
Ze werd aanbeden door critici en filmkijkers omdat ze rollen speelde van roekeloze, getraumatiseerde vrouwen. Maar na Chelsea Walls (2001) verdween ze op haast mysterieuze wijze uit Hollywood. Want hoewel ze daar nog woont, ziet niemand haar meer.
Naar verluidt was het een bewuste keuze om geen interviews meer te geven. Ook weigert zij mee te werken aan documentaires of biografieën. Haar hang naar rust in alle privacy heeft voorrang op de rest. En bovenal wil ze dat het publiek haar herinnert zoals ze destijds op het witte doek te zien was. Meer volgt in de YouTube-video van The Unseen.
Interessant voor jou
Ze was de ultieme jaren 80-muze maar baalde van die typecasting: Zo gooide Molly Ringwald haar carrière om
Deze actrice werd in de jaren 90 beroemd als Wednesday, maar waar is Christina Ricci nu gebleven?
