Deze spektakelfilm herschreef de Trojaanse Oorlog zo stevig dat een historicus er naar eigen zeggen van schrok
Toch is het volgens velen een betere film dan andere films die misschien historisch accurater zijn.
Hollywood heeft een lange geschiedenis met films die de oudheid flink naar hun hand zetten. Dat bleek ook bij Troy, de spektakelfilm met Brad Pitt, die volgens de Romeinse historicus Jonathan Edmondson zo ver van het oorspronkelijke verhaal afweek dat hij er naar eigen zeggen behoorlijk van schrok.
Edmondson was betrokken bij Pompeii en benadrukte juist hoeveel moeite regisseur Paul WS Anderson deed om de geschiedenis zo nauwkeurig mogelijk weer te geven. Volgens hem was Troy een voorbeeld van het tegenovergestelde: de film herschreef het oorspronkelijke verhaal en maakte het volgens hem zelfs belachelijk.
Realisme
Dat contrast zegt veel over de manier waarop Hollywood met geschiedenis omgaat. Bij Pompeii werden zelfs straatstenen, muurschilderingen, mozaïeken en gebouwen onderzocht, terwijl historische details bij andere spektakelfilms soms bewust worden aangepast om een groter en toegankelijker verhaal te vertellen.
Volgens Edmondson hebben films bovendien invloed op hoe mensen naar de oudheid kijken. Hij stelde dat films als Gladiator de interesse in Romeinse geschiedenis juist sterk hebben vergroot, waardoor filmmakers volgens hem extra verantwoordelijkheid dragen wanneer ze historische gebeurtenissen verbeelden.
Onderzoek
Voor Pompeii ging Anderson opvallend ver. Zijn team onderzocht de stad jarenlang en gebruikte onder meer laserscans om straten en gebouwen zo nauwkeurig mogelijk na te bouwen. Ook een Romeins historicus en vulkanoloog adviseerden de productie, terwijl zelfs het eten werd afgestemd op wat inwoners destijds daadwerkelijk aten.
De film met Game of Thrones-ster Kit Harington vertelt ondertussen een fictief verhaal tegen de achtergrond van de uitbarsting van de Vesuvius. Gladiatoren, politieke intriges en een liefdesverhaal worden gecombineerd met de vernietiging van de historische stad.
Spektakel
Toch bleef Pompeii uiteindelijk een spektakelfilm en geen documentaire. Historische nauwkeurigheid was belangrijk, maar Anderson nam ook artistieke vrijheden. Zo mochten acteurs bijvoorbeeld niet zonder stijgbeugels paardrijden, omdat dat voor een moderne filmproductie te riskant werd gevonden.
Edmondson was betrokken bij Pompeii en benadrukte juist hoeveel moeite regisseur Paul WS Anderson deed om de geschiedenis zo nauwkeurig mogelijk weer te geven. Volgens hem was Troy een voorbeeld van het tegenovergestelde: de film herschreef het oorspronkelijke verhaal en maakte het volgens hem zelfs belachelijk.
Realisme
Dat contrast zegt veel over de manier waarop Hollywood met geschiedenis omgaat. Bij Pompeii werden zelfs straatstenen, muurschilderingen, mozaïeken en gebouwen onderzocht, terwijl historische details bij andere spektakelfilms soms bewust worden aangepast om een groter en toegankelijker verhaal te vertellen.
Volgens Edmondson hebben films bovendien invloed op hoe mensen naar de oudheid kijken. Hij stelde dat films als Gladiator de interesse in Romeinse geschiedenis juist sterk hebben vergroot, waardoor filmmakers volgens hem extra verantwoordelijkheid dragen wanneer ze historische gebeurtenissen verbeelden.
Onderzoek
Voor Pompeii ging Anderson opvallend ver. Zijn team onderzocht de stad jarenlang en gebruikte onder meer laserscans om straten en gebouwen zo nauwkeurig mogelijk na te bouwen. Ook een Romeins historicus en vulkanoloog adviseerden de productie, terwijl zelfs het eten werd afgestemd op wat inwoners destijds daadwerkelijk aten.
De film met Game of Thrones-ster Kit Harington vertelt ondertussen een fictief verhaal tegen de achtergrond van de uitbarsting van de Vesuvius. Gladiatoren, politieke intriges en een liefdesverhaal worden gecombineerd met de vernietiging van de historische stad.
Spektakel
Toch bleef Pompeii uiteindelijk een spektakelfilm en geen documentaire. Historische nauwkeurigheid was belangrijk, maar Anderson nam ook artistieke vrijheden. Zo mochten acteurs bijvoorbeeld niet zonder stijgbeugels paardrijden, omdat dat voor een moderne filmproductie te riskant werd gevonden.
