Deze scifi-film leek in na de ijzersterke trailer een grootse invasiefilm te worden, maar stelde flink teleur
Uiteindelijk was het verhaal te matig om de goede actie aan te vullen.
Met Battle: Los Angeles leek Hollywood in 2011 een spectaculaire buitenaardse invasie op het publiek af te sturen. De trailer beloofde enorme verwoestingen, gevechten in Los Angeles en een leger dat het tegen onbekende aliens moest opnemen. Het uiteindelijke resultaat wist die verwachtingen echter nauwelijks waar te maken.
De film volgt een groep mariniers onder leiding van Aaron Eckharts sergeant Michael Nantz, terwijl buitenaardse wezens wereldwijd aanvallen uitvoeren. Met een budget van meer dan 100 miljoen dollar had Battle: Los Angeles bovendien alle middelen om een indrukwekkend sciencefiction-spektakel af te leveren.
Veel actie
Toch draait de film vrijwel onmiddellijk uit op een eindeloze reeks vuurgevechten en explosies. De personages krijgen nauwelijks ruimte om zich te ontwikkelen, waardoor het lastig wordt om mee te leven met de soldaten die door het verwoeste Los Angeles trekken.
Dat gebrek aan karakterisering valt extra op omdat de film zichzelf nadrukkelijk presenteert als een militaire oorlogsfilm. Michelle Rodriguez en Aaron Eckhart doen hun best, maar krijgen vooral de opdracht om bevelen te roepen, te rennen en zoveel mogelijk buitenaardse tegenstanders neer te schieten.
Sterke punten
Visueel valt er gelukkig genoeg te beleven. Het verwoeste Los Angeles ziet er overtuigend uit en de speciale effecten zijn voor hun tijd behoorlijk indrukwekkend. Het probleem is alleen dat de makers die sterke beelden nauwelijks ondersteunen met een verhaal dat dezelfde impact heeft.
De film werd bovendien regelmatig vergeleken met andere invasiefilms, waaronder Independence Day en het eerder verschenen Skyline. Vooral die laatste vergelijking is opvallend, omdat Skyline met een veel kleiner budget een vergelijkbaar uitgangspunt gebruikte en eveneens draaide om een buitenaardse aanval.
Tegenvaller
Battle: Los Angeles had dus alles in huis voor een memorabele blockbuster: een enorm budget, bekende acteurs, spectaculaire effecten en een veelbelovende trailer. Toch ontbreekt uiteindelijk precies datgene wat een invasiefilm meer maakt dan een aaneenschakeling van explosies: een verhaal en personages waarvoor je daadwerkelijk wilt juichen.
De film volgt een groep mariniers onder leiding van Aaron Eckharts sergeant Michael Nantz, terwijl buitenaardse wezens wereldwijd aanvallen uitvoeren. Met een budget van meer dan 100 miljoen dollar had Battle: Los Angeles bovendien alle middelen om een indrukwekkend sciencefiction-spektakel af te leveren.
Veel actie
Toch draait de film vrijwel onmiddellijk uit op een eindeloze reeks vuurgevechten en explosies. De personages krijgen nauwelijks ruimte om zich te ontwikkelen, waardoor het lastig wordt om mee te leven met de soldaten die door het verwoeste Los Angeles trekken.
Dat gebrek aan karakterisering valt extra op omdat de film zichzelf nadrukkelijk presenteert als een militaire oorlogsfilm. Michelle Rodriguez en Aaron Eckhart doen hun best, maar krijgen vooral de opdracht om bevelen te roepen, te rennen en zoveel mogelijk buitenaardse tegenstanders neer te schieten.
Sterke punten
Visueel valt er gelukkig genoeg te beleven. Het verwoeste Los Angeles ziet er overtuigend uit en de speciale effecten zijn voor hun tijd behoorlijk indrukwekkend. Het probleem is alleen dat de makers die sterke beelden nauwelijks ondersteunen met een verhaal dat dezelfde impact heeft.
De film werd bovendien regelmatig vergeleken met andere invasiefilms, waaronder Independence Day en het eerder verschenen Skyline. Vooral die laatste vergelijking is opvallend, omdat Skyline met een veel kleiner budget een vergelijkbaar uitgangspunt gebruikte en eveneens draaide om een buitenaardse aanval.
Tegenvaller
Battle: Los Angeles had dus alles in huis voor een memorabele blockbuster: een enorm budget, bekende acteurs, spectaculaire effecten en een veelbelovende trailer. Toch ontbreekt uiteindelijk precies datgene wat een invasiefilm meer maakt dan een aaneenschakeling van explosies: een verhaal en personages waarvoor je daadwerkelijk wilt juichen.
